เจิงหยวนหลินหัวเราะหึ ๆ “เจี้ยนเหวิน ดูท่าตานายจะหายดีแล้วนะ ถึงได้มองคนบางคนออก ยินดีด้วยจริง ๆ”
หวังเจี้ยนเหวินยิ้มขื่น เมื่อก่อนเขาตาบอดจริง ๆ
มองคนอื่นไม่ออก ทั้งยังมองตัวเองไม่ออกด้วย
เซี่ยฮุ่ย หัวหน้ากลุ่มปัญญาชนหญิง กระแอมเบา ๆ “เอาละ ๆ เลิกพูดกันได้แล้ว ตอนนั้นปัญญาชนเสิ่นย้ายออกไป คงเพราะรู้ตัวว่ามีอันตราย ไม่อย่างนั้นจะกล้าไปอยู่ในบ้านแบบนั้นได้ยังไง ถ้าควบคุมปากตัวเองไม่ได้ ก็ระวังจะไปล่วงเกินคนเข้า”
ขณะพูด เธอยังปรายตามองหลินเหย่าเหย่าที่ก้มหน้าอยู่ตลอดอย่างมีนัย
แม้เซี่ยฮุ่ยจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ทุกคนก็รู้ว่าเธอกำลังเตือนพวกเขาอย่าไปล่วงเกินหลินเหย่าเหย่า จะได้ไม่ถูกเอาคืน
แม้ไม่มีหลักฐาน แต่คนส่วนใหญ่ในกลุ่มก็คิดเหมือนชาวบ้านว่า เรื่องที่เสิ่นป้านเซี่ยถูกลักพาตัวไปขายคงหนีไม่พ้นหลินเหย่าเหย่า