หลังการประชุมวิจารณ์ตนเองจบลง เสิ่นป้านเซี่ยก็กลายเป็นคนดังในหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งเหมือนหลินเหย่าเหย่า
แต่ชื่อเสียงของเสิ่นป้านเซี่ยกลับต่างจากหลินเหย่าเหยา เพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้
ตอนนี้ทุกคนรู้กันหมดแล้วว่า หมอเท้าเปล่าของหมู่บ้านต้าเถียนจะไม่รักษาโรคให้ศัตรูของตัวเอง แถมเรื่องนี้ยังได้รับการอนุมัติจากผู้บังคับบัญชาระดับบนอีกด้วย
เมื่อเทียบกับเกียรติยศบุคคลต้นแบบผู้กล้าช่วยเหลือผู้อื่นและปัญญาชนต้นแบบแล้ว สิทธิพิเศษที่เสิ่นป้านเซี่ยสามารถเลือกคนไข้เองได้กลับทำให้ผู้คนประทับใจมากกว่า
เพราะหมอเท้าเปล่าทั่วไปไม่มีอำนาจเช่นนี้
ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ เบื้องบนมีผู้บังคับบัญชาคอยหนุนหลังเสิ่นป้านเซี่ย ส่วนชาวบ้านก็พร้อมใจกันปกป้องเธอ
หลังเกิดเรื่องนี้ ก็มีคำพูดแพร่ไปทั่วหมู่บ้านใกล้เคียงว่า
ยอมมีเรื่องกับหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านต้าเถียน ยังดีกว่าไปหาเรื่องหมอเท้าเปล่าของหมู่บ้านต้าเถียน
เพราะถึงจะมีเรื่องกับหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้านต้าเถียนก็อาจไม่มีอะไร อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้ดูแลพวกตน
แต่หากไปหาเรื่องหมอเท้าเปล่าของหมู่บ้านต้าเถียน นอกจากจะเสี่ยงถูกชาวบ้านรุมทำร้ายแล้ว ต่อไปถ้าเกิดป่วยเป็นโรคที่หมอทั่วไปรักษาไม่ได้ ต่อให้ไปอ้อนวอนถึงหน้าบ้าน อีกฝ่ายก็ไม่สนใจ