เมื่อได้ยินหยวนเทาพูดเช่นนั้น ทุกคนก็พลันเข้าใจขึ้นมา
ในเมื่อเสิ่นป้านเซี่ยมีใบรับรองคุณสมบัติประกอบวิชาชีพแพทย์ที่โรงพยาบาลเขตทหารออกให้ ก็พิสูจน์ได้ว่าเธอมีคุณสมบัติเพียงพอ และมีโอกาสได้อยู่ทำงานในโรงพยาบาลเขตทหาร
ปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทคนอื่น ๆ ต่างแย่งชิงโควตากลับเข้าเมืองกันจนแทบหัวแตก แต่เสิ่นป้านเซี่ยมีโอกาสได้อยู่ในเมืองอยู่แล้วแท้ ๆ กลับยังตัดสินใจสละโอกาสนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว
เลือกกลับมายังหมู่บ้านต้าเถียน เฝ้าอยู่ที่สถานีอนามัยเล็ก ๆ แห่งนั้น และเป็นหมอเท้าเปล่า
หลี่เจี้ยนกั๋วมองเสิ่นป้านเซี่ย แววตาเปี่ยมด้วยความเลื่อมใส
สมกับเป็นปัญญาชนแซ่เสิ่นจริง ๆ จิตสำนึกก้าวหน้าสูงกว่าคนทั่วไปนัก
หลี่เจี้ยนกั๋วรู้ดีว่ามีปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทบางคนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้โควตากลับเข้าเมือง
บางคนถึงขั้นสุดโต่งจนไม่ลังเลที่จะขายตัวเอง
ไม่คิดเลยว่าเสิ่นป้านเซี่ยจะตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง