คุณปู่เถาวางหมากขาวลงบนกระดาน “ผู้บังคับหมวดเก่า ผมได้ยินมาว่าตอนป้านเซี่ยถูกรังแก เสี่ยวอวี้ก็อยู่ด้วยหรือ?”
คุณปู่ฟางที่นั่งฝั่งตรงข้ามจ้องกระดานหมากแน่วแน่ ก่อนตอบส่ง ๆ ว่า “อืม”
คุณปู่จางที่นั่งดูทั้งสองเล่นหมากรุกอยู่ข้าง ๆ อดถามขึ้นมาไม่ได้ “แล้วเสี่ยวอวี้ไม่เข้าไปช่วยเลยหรือ ปล่อยให้ป้านเซี่ยถูกรังแกอยู่เฉย ๆ แบบนั้น?”
“จะช่วยอะไรล่ะ เสี่ยวอวี้บอกว่าหลียงเฉิงสู้ป้านเซี่ยไม่ได้ถึงสิบกระบวนท่าด้วยซ้ำ”
สิ้นเสียงนั้น หมากดำก็วางลงบนกระดานดังเพียะ ปิดทางเดินของหมากขาวจนหมด
คุณปู่ฟางมองคุณปู่เถาอย่างได้ใจ “เป็นไง ยังจะเล่นต่อไหม?”
คุณปู่เถาตอบอย่างหงุดหงิด “ไม่เล่นแล้ว ต่อให้เล่นอีกสิบกระดานก็แพ้คุณอยู่ดี”
พูดจบ เขาก็เก็บหมากด้วยตัวเอง กลัวว่าคุณปู่ฟางจะชวนเล่นต่ออีกกระดาน
คุณปู่จางขยับเข้ามาใกล้ “ผู้บังคับหมวดเก่า ที่พูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงหรือ? หนูป้านเซี่ยเก่งขนาดนั้นเลยหรือ หลียงเฉิงสู้เธอไม่ได้ถึงสิบกระบวนท่า?”
คุณปู่ฟางยกกาน้ำชาขึ้น รินชาใส่ถ้วยตรงหน้าทั้งสามคน
“ป้านเซี่ยฝึกมวยกับคนของตระกูลโจวคนนั้นมาตั้งแต่เด็ก แถมยังได้วิชาแพทย์ของตระกูลอิ่นมาอีก จะเสียเปรียบได้ยังไง?”
คุณปู่จางหัวเราะคิกคัก “ก็จริง หนูคนนั้นหัวไวจะตาย”
เขาหันไปมองคุณปู่เถาอีกครั้ง “เถาเฒ่า ได้ยินว่ากองทัพจะลงโทษหลียงเฉิง แถมยังจะจัดประชุมประกาศการลงโทษด้วย ลูกชายคนโตของบ้านคุณคงไม่ใจอ่อน วิ่งเข้าไปยุ่งด้วยอีกหรอกนะ?”