เสิ่นเจิ้นกำถ้วยในมือแน่น เขารู้ว่าคนที่ฟางรองผู้บัญชาการพูดถึงคือใคร
เขามองเสิ่นป้านเซี่ยที่ถือใบประกาศเกียรติคุณในหนังสือพิมพ์อีกครั้ง แล้วมองหลินเหยาเหยาที่ชูมืออยู่ท่ามกลางฝูงชน ราวกับกำลังกล่าวคำปฏิญาณ
ตรงมุมขวาล่างของภาพในหนังสือพิมพ์มีคำอธิบายกำกับไว้โดยเฉพาะว่า ตอนนั้นหลินเหยาเหยากำลังยืนยันว่าข้อกล่าวหาที่เธอมีต่อเสิ่นป้านเซี่ยเป็นความจริง
เสิ่นเจิ้นรู้สึกราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับหัวใจ จนหายใจแทบไม่ออก
“ผมเข้าใจแล้ว”
ฟางรองผู้บัญชาการมองหนังสือพิมพ์ที่เสิ่นเจิ้นกำไว้แน่น เดิมทีเขาอยากบอกว่าหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นเอากลับไปไม่ได้ เพราะเขาต้องเอากลับไปให้ผู้เฒ่าที่บ้านดู
แต่พออ้าปาก สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ช่างเถอะ อย่างไรเสียบ้านเขาก็สมัครรับหนังสือพิมพ์อยู่แล้ว
พรุ่งนี้ก็มาส่ง ไม่ช้าไปแค่วันเดียวหรอก
อีกอย่าง ผู้เฒ่าที่บ้านคงยังไม่รู้เรื่องหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ ถือเสียว่าพรุ่งนี้ค่อยให้เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์เขาแล้วกัน
เก็บฉบับนี้ไว้ให้เสิ่นเจิ้นดีกว่า ดูจากท่าทางแล้ว เรื่องที่เขียนอยู่ในหนังสือพิมพ์คงเป็นสิ่งที่เพิ่งรู้เป็นครั้งแรก
ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นป้านเซี่ยกับโจวอวี้เฟิน แน่นอนว่าเธอต้องบอกเรื่องพวกนี้ล่วงหน้าอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้โจวอวี้เฟินกำลังทำสงครามเย็นกับเสิ่นเจิ้นอยู่ฝ่ายเดียว ต่อให้รู้เรื่องลูกสาวก็ไม่มีทางบอกเขา