เพียงสามคำสั้น ๆ กลับสร้างแรงสะเทือนยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า
บัณฑิตทั่วทั้งโถงราวกับถูกสูบเอาจิตวิญญาณไปจนหมด ต่างมองไปรอบด้านอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะจ้องกระดาษบทกวีบนโต๊ะของตนอย่างเหม่อลอย
ส่วนเฉาเซวียนยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
เขามองซ้ายทีขวาที เห็นทุกคนจ้องมองเขาด้วยสายตาประหนึ่งอยากสังหาร
พลันตระหนักว่าตนคงก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว
«เอาเขาก็ได้» หมายความว่าอย่างไร?
เฉาเซวียนยังไม่ทันได้ขบคิดให้กระจ่าง สตรีหลังฉากกั้นก็ลุกขึ้นแล้ว
หวังเหยี่ยนเป็นคนแรกที่ได้สติ
ผู้อาวุโสใหญ่ผู้ชราผู้นี้ผ่านลมฝนมามาก เพียงชะงักไปครู่เดียวก็กลับมาสงบนิ่ง เขาค้อมกายคำนับไปทางฉากกั้นก่อน จากนั้นจึงยืดตัวตรง กวาดตามองบัณฑิตทั่วโถงซึ่งยังคงนิ่งอึ้ง แล้วเอ่ยเสียงเข้มว่า
“งานชุมนุมวรรณศิลป์วันนี้ได้ผู้ชนะแล้ว ผลงานของทุกท่าน จวนจิ้นอ๋องจะคัดลอกเก็บไว้ และคัดเลือกผลงานชั้นดีลงตีพิมพ์ใน «รวมวรรณกรรมเหอตง»”
เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสริม “ยามนี้ไม่เช้าแล้ว ทุกท่านเชิญกลับก่อน วันหน้า จวนอ๋องจะจัดการตอบแทนให้”
ถ้อยคำฟังดูสุภาพ ทว่าแท้จริงแล้วคือการไล่แขก
ข้าราชบริพารของจวนอ๋องหลายคนยืนอยู่ตรงประตู พลางผายมือเชื้อเชิญ
ผู้ติดตามเฝ้าประตูที่ก่อนหน้านี้ขวางเฉาเซวียนไว้หน้าซีดเผือด ขาทั้งสองสั่นระริก หลบอยู่หลังเสาระเบียง ราวกับอยากฝังตัวเข้าไปในเนื้อไม้
ลู่จ้านลุกขึ้นเป็นคนแรก เขามองเฉาเซวียน เอ่ยแสดงความยินดีคำหนึ่ง แล้วก็เดินออกจากหอไปก่อน
ซูเฉิงลุกตามมาติด ๆ ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เช่นเดิม เมื่อเดินมาข้างกายเฉาเซวียน ฝีเท้าพลันชะงัก ก่อนจะลดเสียงลงกล่าวว่า
“พี่เฉามีพรสวรรค์ด้านวรรณศิลป์ยิ่งนัก วันนี้ซูได้เปิดหูเปิดตาแล้ว หากวันหน้าพี่เฉาว่าง ขอเชิญให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงที่หอเมาสุรา ซูจะจัดเตรียมไว้ต้อนรับ”
เฉาเซวียนประสานมือคำนับตอบ ซูเฉิงไม่รั้งอยู่ต่อ เพียงยิ้มแล้วจากไป
ยามเวินจิ่งจากไป เขาไม่พูดอะไรสักคำ เพียงถลึงตามองเฉาเซวียน แล้วสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
ส่วนเกาชงเดินไปถึงประตูแล้วกลับหันย้อนมา ฉีกยิ้มให้เฉาเซวียน เผยฟันขาววับ “พี่เฉา แต่งบทประพันธ์ได้เร้าใจจริง ๆ! วันหน้ามาเยี่ยนเหมิน ข้าจะเลี้ยงสุรานมม้าเจ้า!”
กล่าวจบก็ไม่รอให้เฉาเซวียนตอบ ก่อนเดินจากไปด้วยฝีเท้ากว้าง
ใช้เวลาเพียงครึ่งถ้วยชา โถงกว้างใหญ่ก็ว่างเปล่า
เหลือเพียงบทกวีที่ยังไม่มีใครเก็บกวาด วางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ หมึกแห้งสนิทแล้ว สายลมจากนอกหน้าต่างพัดเข้ามา ทำให้มุมกระดาษส่งเสียงพึ่บพั่บ
อาจารย์ปาก่วนเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งขรึมกว่าก่อนหน้านี้อยู่หลายส่วน
เขาประสานมือคำนับเฉาเซวียน น้ำเสียงเจือความรู้สึกซับซ้อน “คุณชายเฉา เชิญตามข้ามา”
เฉาเซวียนยกมือชี้ขึ้นไปชั้นบน พูดตะกุกตะกักว่า “เมื่อครู่นั้น...สตรีหลังฉากกั้น...หมายความว่าอย่างไร?”
อาจารย์ปาก่วนมองเขา แต่ไม่ตอบ เพียงกล่าวซ้ำว่า “เชิญตามข้ามา”
ทั้งสองออกจากประตูหลังของหอจิ้นหยาง ตรงหน้าประตูมีรถม้าจอดรออยู่ก่อนแล้ว
บนคานรถสลักลายเมฆซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจวนจิ้นอ๋อง เฉาเซวียนยังไม่ทันได้พินิจดูให้ถี่ถ้วน ก็ถูกอาจารย์ปาก่วนกึ่งผลักกึ่งเชิญเข้าไปในรถม้า
ม่านรถปิดลง รถม้าก็เคลื่อนออกไป
ภายในรถโยกคลอนอย่างหนัก เฉาเซวียนแง้มม่านมองออกไปด้านนอก ฟ้ามืดลงแล้ว ร้านค้าสองฝั่งถนนใหญ่เริ่มแขวนโคมทีละร้าน แสงสีส้มแดงเป็นกลุ่ม ๆ เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่าง
ภาพตรงหน้าทำให้เขาใจลอยอยู่บ้าง ในความพร่าเลือนนั้น ราวกับกำลังนั่งอยู่ในฉากถ่ายทำกลางคืนของเมืองจำลอง รอบกายมีแต่ฉากปลอม ชั่วพริบตาถัดมาอาจได้ยินผู้กำกับตะโกนว่า «ตัด»
รถม้าแล่นไปราวสองเค่อ ก่อนเลี้ยวเข้าสู่ตรอกกว้างสายหนึ่ง
เมื่อรถจอดสนิท หญิงรับใช้ผู้ดูแลจวนวัยห้าสิบกว่า ๆ ก็เดินเข้ามาต้อนรับ เบื้องหลังมีสาวใช้รุ่นเยาว์สองคนตามมาด้วย
หญิงผู้นั้นชะงักไปเมื่อเห็นเฉาเซวียน จากนั้นก็รีบยกมือปิดจมูก แต่ยังพอรักษามารยาทในการคำนับไว้ได้
“คุณชายเฉา บ่าวแซ่โจว รับคำสั่งจากท่านหญิงให้พาคุณชายไปพักผ่อนที่เรือนแยกก่อน” แม่นมโจวมีสีหน้าเคารพนอบน้อม ทว่าสายตากลับอดเหลือบมองรองเท้าขาด ๆ บนเท้าของเฉาเซวียนไม่ได้
เฉาเซวียนไม่เกรงใจ “รบกวนแม่นมโจวแล้ว”
ขณะกล่าว เขาพยายามยืดหลังให้ตรง แม้อาภรณ์จะขาดวิ่นราวกับตะแกรง แต่ความหยิ่งทะนงยังคงอยู่
สาวใช้ทั้งสองก้มหน้า ได้แต่ลอบชำเลืองมองเขาจากหางตา เฉาเซวียนแสร้งทำเป็นไม่เห็น
เรือนแยกอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจวนจิ้นอ๋อง ออกจากระเบียงของเรือนหลักแล้วผ่านซุ้มประตูโค้งไปก็ถึง
ต้นไหวโบราณต้นหนึ่งแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาอยู่กลางลาน แสงจันทร์ลอดผ่านช่องใบไม้ลงมา โปรยเป็นประกายเงินระยิบระยับทั่วพื้นอิฐเขียว
แม่นมโจวพาเขาเข้าไปในห้องหลัก ภายในมีถังอาบน้ำไม้สนสูงเกือบครึ่งตัวคน ในนั้นแช่ใบอ้ายเฉ่าและดอกสายน้ำผึ้ง น้ำร้อนเดือดพล่านพร้อมไอขาว
สาวใช้รุ่นเยาว์สองคนยืนก้มมืออยู่ด้านข้าง คนหนึ่งถือสบู่หอมกับฝักส้ม อีกคนประคองเสื้อผ้าชุดใหม่ที่พับไว้อย่างเรียบร้อย
“บ่าวชื่อชุนซิ่ง” “บ่าวชื่อชิวหลี” สาวใช้ทั้งสองยอบกายคำนับ น้ำเสียงอ่อนหวาน “ขอเชิญคุณชายอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์เจ้าค่ะ”
เฉาเซวียนมองน้ำร้อนที่มีไอพวยพุ่ง เกือบจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น
ชาติที่แล้วเขาอยู่ในห้องเช่ารวม ต่อให้ไม่อาบน้ำสามวันก็ยังทนได้ ทว่าคราบโคลนและแผลพุพองจากเลือดตลอดสองวันที่ทะลุมิติมานี้ทำให้คันไปทั้งตัวแล้ว
“ข้าทำเองก็พอ” เฉาเซวียนถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
แม่นมโจวกล่าวจากหน้าประตูว่า “เมื่อคุณชายเข้าจวนอ๋องแล้ว เรื่องเหล่านี้ก็เป็นหน้าที่ของพวกบ่าว ชุนซิ่งกับชิวหลีล้วนเป็นสาวใช้ที่ไว้ใจได้ คุณชายไม่ต้องเกรงใจ”
เฉาเซวียนจึงไม่ปฏิเสธอีก
สาวใช้ทั้งสองช่วยเขาถอดเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว ตอนแรกเฉาเซวียนยังรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง แต่ภายหลังก็หลับตาหย่อนตัวลงนั่งในถังเสียเลย ช่างเถิด!
น้ำร้อนแผ่ขึ้นมาถึงอก ความอ่อนล้าทั่วร่างค่อย ๆ คลายหายไปราวกับถูกชะล้าง
“สบายเหลือเกิน” เขาพึมพำทั้งที่ยังหลับตา
ชุนซิ่งหยิบเข็มเล่มเล็กมาช่วยสะกิดตุ่มพองเลือดที่ฝ่าเท้าอย่างระมัดระวัง ส่วนชิวหลีใช้ผ้านุ่มค่อย ๆ เช็ดเศษหญ้าและคราบโคลนที่พันอยู่ในเส้นผมให้เขา
“ผมของคุณชาย...” ชุนซิ่งเอ่ยเสียงเบา “พันกันหมดแล้ว บ่าวจะช่วยสางให้นะเจ้าคะ”
เฉาเซวียนขานรับในลำคอ ความง่วงงุนโถมเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า
ขณะที่เขาเกือบจะหลับไป ก็ได้ยินเสียงหญิงชราดังมาจากในลาน “ระมัดระวังให้ดี นี่คือคนที่ท่านหญิงระบุชื่อไว้ พรุ่งนี้ก็จะเข้าพิธีสมรสแล้ว หากเกิดเรื่องผิดพลาด ระวังหนังของพวกเจ้าไว้ให้ดี”
เฉาเซวียนเบิกตาโพลงทันที
เขาลุกพรวดขึ้นจากถังจนสายน้ำกระเซ็น สาวใช้ทั้งสองตกใจถอยกรูด
“พรุ่งนี้ก็แต่งงานแล้วหรือ?” เขาหันไปมองทางประตู แม่นมโจวยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
“ใช่ คุณชายพักผ่อนให้สบายใจเถิด คืนนี้จะมีคนมาสอนพิธีการของวันพรุ่งนี้ หากจำไม่หมด ตอนทำพิธีก็ทำตามคำชี้แนะของผู้ประกาศพิธีเป็นพอ”
เฉาเซวียนอ้าปาก แต่กลับพบว่าตนไม่มีอะไรจะพูดจริง ๆ
เขาเป็นเพียงคนจรจัดที่เพิ่งทะลุมิติมาได้สองวัน กำลังจะแต่งกับบุตรีคนเดียวของผู้ครองแคว้น จะยังต้องการอะไรอีก? ปฏิเสธหรือ? ทหารถือดาบที่อยู่ด้านนอกคงสับเขาจนกลายเป็นเนื้อบดในพริบตา
“เฉาเซวียนเอ๋ย เฉาเซวียน” เขาพูดกับตนเอง “ในที่สุดก็ได้กินข้าวนุ่ม ๆ แล้ว แต่ก็ต้องรักษาชีวิตไว้ด้วย”
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องหนังสือของเรือนหลักในจวนจิ้นอ๋อง