เซียวเจ๋อก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า สีหน้าเหวินชิงพลันซีดเผือด นางรีบลุกจากเตียงแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวเจ๋อ
“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท!”
เซียวเจ๋อสีหน้าเคร่งขรึม ค่อย ๆ นั่งลงบนตั่ง พลางทอดสายตามองหยงหนิงที่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง
ยามนี้หยงหนิงคุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำแกง มือทั้งสองข้างถูกลวกจนแดงบวมดูน่าเวทนา
เซียวเจ๋อสูดหายใจลึก ก่อนลุกขึ้นประคองหยงหนิงให้ลุกจากพื้นด้วยตนเอง
หัวใจเหวินชิงพลันดิ่งวูบ ลอบคิดในใจว่าตนคงตกหลุมพรางของหยงหนิงอีกคราแล้ว
เซียวเจ๋อตรัสเสียงเย็น “เรื่องนี้เป็นมาอย่างไร?”
เหวินชิงกำลังจะเอ่ยปาก ทว่าหยงหนิงกลับชิงพูดขึ้นก่อน
หยงหนิงคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวเจ๋ออีกครั้ง สีหน้าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
“กราบทูลฝ่าบาท เป็นหม่อมฉันเองที่เผลอทำยาบำรุงครรภ์ของพี่หญิงเหวินหก ต่อไปหม่อมฉันไม่กล้าอีกแล้วเพคะ”
“ยาบำรุงครรภ์?” เซียวเจ๋อขมวดคิ้วแน่น ก่อนหันไปมองเหวินชิง
เหวินชิงหน้าซีด น้ำตาคลอเบ้า เอ่ยว่า “น้องหญิงหนิงคงริษยาที่หม่อมฉันได้รับความโปรดปรานมาหลายวัน วันนี้มาที่นี่ก็ยังทำยาบำรุงครรภ์ของหม่อมฉันหก หม่อมฉันเพียงโกรธจนขาดสติไปชั่วขณะ...”
มุมปากหยงหนิงยกขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ย สีหน้ากลับยิ่งฉายแววสำนึกผิด นางหยิบถ้วยเคลือบที่แตกไปครึ่งหนึ่งจากพื้นขึ้นมา ประคองไว้ด้วยสองมือแล้วยื่นให้เซียวเจ๋อ
“เป็นหม่อมฉันที่ไม่รู้ความ พี่หญิงเหวินให้หม่อมฉันประคองถ้วยเคลือบคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้หม่อมฉันยังทำไม่ได้ หม่อมฉันช่างไร้ประโยชน์นัก!”