เซียวกุ้ยเฟยเองก็ลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น ตักเนื้อผลไม้ที่เพิ่งคว้านออกมา ราดน้ำผึ้งสีทองหอมหวาน แล้วประคองไปวางตรงหน้าไทเฮาเฉิน
「เสด็จแม่ ลองเสวยสิ่งนี้เพคะ เป็นผลไม้สดใหม่ที่แคว้นต่างแดนส่งมาถวาย หม่อมฉันคว้านเนื้อออกมาให้แล้วเพคะ」
ไทเฮาเฉินทรงยินดีเป็นอย่างยิ่ง ทรงยิ้มแล้วตบหลังมือเซียวกุ้ยเฟยเบา ๆ 「เด็กดีทุกคน ล้วนทำให้อัยเจียปลาบปลื้มใจยิ่งนัก」
เซียวเจ๋อยิ้มตรัสว่า 「วันนี้เป็นเทศกาลโคมไฟ ได้กลับมาพร้อมหน้ากับเสด็จแม่อีกครั้ง ลูกก็ยินดีเช่นกัน」
เซียวกุ้ยเฟยรีบเลื่อนเนื้อผลไม้อีกจานไปตรงหน้าเซียวเจ๋อ 「ฝ่าบาทก็ทรงลองเสวยด้วยเพคะ หม่อมฉันไม่ได้กินเนื้อผลไม้สดใหม่เช่นนี้มานานแล้ว ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเช่นนี้ พวกคนเถื่อนยังอุตส่าห์ใส่ใจนำมาถวาย」
เซียวเจ๋อยิ้มพลางพยักหน้า รับเนื้อผลไม้ที่เซียวกุ้ยเฟยส่งมา
นิ้วมือของเซียวกุ้ยเฟยเรียวขาว เมื่ออยู่ข้างเนื้อผลไม้สดใหม่แล้ว กลับเป็นภาพที่ชวนมองยิ่งนัก
กุ้ยเฟยเหวินซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างจะยอมให้เซียวกุ้ยเฟยแย่งความโดดเด่นไปได้อย่างไร
นางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินไปตรงหน้าไทเฮาเฉิน แล้วยอบกายคำนับ 「เสด็จแม่ ลูกเรียบเรียงระบำชุดใหม่ขึ้นมา จะรำถวายเสด็จแม่ ขอให้เสด็จแม่ทรงพระเกษมสำราญ อายุยืนยาว และมีพระพลานามัยแข็งแรง」
ไทเฮาเฉินทรงแย้มสรวลอย่างประหลาดพระทัย 「กุ้ยเฟยเหวินถึงกับเรียบเรียงระบำชุดใหม่ขึ้นมาเชียวหรือ เช่นนั้นอัยเจียต้องชมสักหน่อย」
ไทเฮาเฉินตรัสช้า ๆ ว่า 「อัยเจียไปสวดมนต์ที่วัดผานหลงมา ไม่ค่อยได้พบความครึกครื้นเช่นนี้ วันนี้พวกเจ้าล้วนกตัญญูนัก」