ฉุนกุ้ยเฟยประคองแขนแม่นมอวี้ขึ้นประทับบนรถม้าหลวง เซียวเจ๋อเอนศีรษะพิงผนังรถที่ปูด้วยผ้าแพร หลับตาพักผ่อน
หลังเมาสุราอย่างหนัก สีหน้าของเซียวเจ๋อไม่สู้ดีนัก ดูหม่นหมองอยู่หลายส่วน
ฉุนกุ้ยเฟยนั่งลงข้างกายเขาโดยไม่เอ่ยวาจา ซวงสี่สั่งให้ทหารอารักขาบังคับรถม้ามุ่งหน้าเข้าสู่เขตพระราชวัง
ความวุ่นวายที่ดำเนินมาตลอดทั้งวันผ่านพ้นไปแล้ว ยามนี้โคมไฟเริ่มส่องแสง ถนนหลวงสองฝั่งค่อย ๆ สว่างไสว ความโกลาหลจากพายุฝนและเสียงฟ้าร้องในยามกลางวันจางหาย เหลือเพียงความสงบชั่วครู่
ภายในรถม้าหรูหราเงียบสงัด จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง
ในที่สุดเซียวเจ๋อก็อดทนไม่ไหว เอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “นับวันยิ่งไร้ความปรานี แม้แต่บิดาแท้ ๆ ของตนยังจัดการจนถึงเพียงนี้”
“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรา แล้วเจ้าคิดจะจัดการเราอย่างไรต่อไป?”
ฉุนกุ้ยเฟยชะงักนิ่ง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีก จัดการเขาหรือ?
นางเม้มริมฝีปาก ความจริงนางก็อยากทำเช่นนั้นอยู่หรอก แต่ไร้กำลังจะทำ
“หม่อมฉันหวาดหวั่น ไม่เข้าใจความหมายของฝ่าบาทเพคะ”
“ไม่เข้าใจหรือ?” เซียวเจ๋อพลิกกาย ยกมือบีบแก้มฉุนกุ้ยเฟยอย่างแรง แววตาเย็นชาลงหลายส่วน
ฉุนกุ้ยเฟยมองเขาคลุ้มคลั่งนิ่ง ๆ เนื้อแก้มถูกบีบจนริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออกเล็กน้อยอย่างมิอาจฝืน
ท่าทางชวนขันอยู่บ้าง ทั้งยังน่าหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย
“ตามหาซากศพ สืบค้นหลักฐาน ทุกย่างก้าวล้วนวางแผนไว้อย่างประณีต คงลำบากมากสินะ?” เซียวเจ๋อขมวดคิ้ว
ฉุนกุ้ยเฟยยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล ลางอันตรายค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา
เซียวเจ๋อกล่าวต่อ “หลายวันนั้นเจ้าอยู่กับเราในตำหนักหย่างซิน เรื่องเหล่านี้ต้องมีบุรุษนอกวังช่วยจัดการให้แน่ ตระกูลเดิมของเจ้าไม่เหลียวแลเจ้า ในวังเจ้าก็ล่วงเกินผู้คนไม่น้อย ใครเป็นคนช่วยติดต่อกับคนในวังนอก? จงบอกมา!”