หยงหนิงพลันเงยหน้าขึ้น จ้องเซียวกุ้ยเฟยเขม็ง
กุ้ยเหรินอวี้ที่อยู่ด้านข้างชะงักไป ก่อนจะปรบมือหัวเราะ “อย่างไร? ไม่ยอมรึ? ก่อนหน้านี้เจ้าอยู่ตำหนักกุ้ยเฟยเหวิน มิใช่สาวใช้ล้างเท้าหรอกหรือ? ยามนี้ได้เลียเท้าอันสูงศักดิ์ของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง นับเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว!”
เซียวกุ้ยเฟยจ้องหยงหนิงเขม็ง แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
หยงหนิงหมอบอยู่ตรงหน้านาง ราวกับลูกสุนัขตัวหนึ่งที่นางจะหยอกล้ออย่างไรก็ได้ตามใจ
เมื่อเห็นหยงหนิงไม่ขยับ ดวงตาของเซียวกุ้ยเฟยก็วาบประกายสังหาร
หากมิใช่เพราะใบหน้าของนางขึ้นผื่นแดง จนช่วงนี้ไม่ได้รับความโปรดปราน นางคงสังหารหยงหนิงเสียตั้งแต่ยามที่ปีกยังไม่กล้าแข็ง
เซียวกุ้ยเฟยโน้มกายลงช้า ๆ จ้องหยงหนิงแล้วกล่าวเน้นทีละคำ “นางสนมชั้นต่ำอย่างเจ้า วันนี้แม้ข้าจะสั่งประหารเจ้าด้วยไม้คานอยู่ที่นี่ ฝ่าบาทจะทำอะไรข้าได้?”
ร่างหยงหนิงชะงักเล็กน้อย จริงดังว่า เซียวกุ้ยเฟยมีต้นทุนมากพอที่จะลงมือ
ต่อให้วันนี้นางถูกโบยจนตายอยู่ที่นี่ เซียวเจ๋อก็เพียงสูญเสียนางสนมที่หน้าตาคล้ายชิงชิงไปอีกคนเท่านั้น
เขาย่อมไม่ยอมมีเรื่องกับตระกูลขุนศึกแห่งต้าฉีเพียงเพราะนางสนมชั้นต่ำคนหนึ่ง
วันนี้จำต้องก้มหัว ทว่าหากก้มหัวลงจริง ๆ ก็จะกลายเป็นตราบาปในชีวิตนาง
หยงหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ก้มศีรษะลง
“นายหญิง!” หลานรุ่ยร้องไห้ออกมา นางคว้าชายแขนเสื้อของหยงหนิงไว้แน่น พลางส่ายหน้าให้นางซ้ำ ๆ
หยงหนิงสะบัดมือหลานรุ่ยออก วันนี้นางต้องมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้
ในวังหลังแห่งนี้ ก่อนที่ปีกจะงอกงาม การมีชีวิตอยู่ก็เป็นความฟุ่มเฟือยแล้ว
เมื่อเห็นหยงหนิงก้มศีรษะลง เซียวกุ้ยเฟยก็ยิ่งได้ใจ ยื่นเท้าเข้าหานางมากกว่าเดิม
คาดไม่ถึงว่าหยงหนิงจะถอยกรูด พลางชี้ไปที่หน้ารองเท้าของนาง สีหน้าตื่นตระหนกเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” สีหน้าเซียวกุ้ยเฟยแข็งค้าง นางมองหยงหนิงอย่างเย็นชา “เล่นกลอันใดกันแน่ หรืออยากให้ข้าสั่งประหารเจ้าด้วยไม้คานจริง ๆ?”