ลมหายใจที่เซี่ยอู๋จิ้วสูดเข้าไปนั้นยาวนานยิ่ง
นอกเมืองเยี่ยนหุย พายุหิมะที่ปกคลุมฟ้าดินพลันหยุดนิ่งลงในชั่วพริบตา!
ไม่สิ มิใช่ลมหยุดพัด แต่ลมทั้งหมดกำลังพัดกรูเข้าไปในปากของเขา!
ธงบนกำแพงเมืองถูกกระชากจนตึงตรง ชี้ไปยังทิศทางเดียวกันทั้งหมด ส่วนหิมะที่ทับถมบนทุ่งหิมะนอกเมืองก็ถูกม้วนตลบขึ้น กลายเป็นมังกรขาวสายหนึ่ง พุ่งทะยานเข้าหากำแพงเมือง!
สัตว์ดุร้ายหนึ่งแสนตัวหยุดฝีเท้าลงพร้อมกันในชั่วขณะนั้น
พวกมันสัมผัสได้แล้ว!
ความหวาดกลัวที่มาจากก้นบึ้งของกระดูกนั้นรุนแรงยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูตามธรรมชาติถึงหมื่นเท่า!
ฝูงหมาป่าที่อยู่แนวหน้าคร่ำครวญ หุบหางแล้วถอยหนี ส่วนหมี เสือ และเสือดาวต่างหมอบลงกับพื้นหิมะ ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า!
ราชันสัตว์สามตัวที่มีร่างใหญ่โตดุจขุนเขายิ่งแข็งค้างอยู่ใต้กำแพงเมือง อ้าปากกว้างราวกับแอ่งเลือด แต่ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย!
ในที่สุดราชันสัตว์ตัวหนึ่งก็ทนไม่ไหว มันส่งเสียงคำรามด้วยความหวาดผวา ก่อนหันหลังเตรียมวิ่งไปทางเหนือ
ทว่าทันทีที่มันก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียว ก็พบว่าขาทั้งสี่อ่อนปวกเปียกจนไม่ยอมทำตามสั่ง “โครม” ร่างมหึมาทั้งร่างพลันล้มคว่ำลงบนพื้นหิมะ
ฮั่วหลินชวนยืนอยู่ข้างเซี่ยอู๋จิ้ว มองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน
นี่มันวิชาอันใดกัน?
เพียงลมหายใจเดียว ก็ทำให้กองทัพสัตว์อสูรหนึ่งแสนตัวหวาดกลัวจนหยุดนิ่งได้หรือ?
เหล่าทหารผ่านศึกที่อยู่ด้านหลังต่างอ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ