เมืองสวีโจว ภายในโรงน้ำชาแห่งหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ
ผู้บำเพ็ญหลายคนนั่งล้อมโต๊ะ สนทนากันอย่างออกรสถึงเรื่องที่ครึกโครมที่สุดในเก้าดินแดนช่วงนี้
"ได้ยินหรือยัง? สำนักเทียนสุ่ยแห่งเหลียงโจวถูกคนฟันกระบี่เดียวผ่าราบแล้ว!"
"ได้ยินมานานแล้ว ภูเขาทั้งลูกถูกผ่าออกเป็นสองซีก เจ้าสำนักตกใจจนเสียสติคาที่!"
"ข้ายังได้ยินมาว่า ตระกูลชุยส่งแขกผู้ทรงเกียรติขั้นทะลวงเทพไปตรวจสอบ แต่แขกผู้นั้นแค่แตะรอยกระบี่ แขนข้างหนึ่งก็ขาดไปแล้ว!"
"ซี้ด! จริงหรือเท็จกันแน่?"
"จริงแท้แน่นอน! สหายของอาจารย์ของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องข้าเห็นกับตา!"
"ตกลงใครเป็นคนลงมือ?"
"ใครจะไปรู้? ข้าได้ยินคนพูดว่าเป็นเจินจวินที่เดินทางผ่านมาผู้หนึ่ง"
"เจินจวินหรือ? ข้าว่าไม่แน่หรอก! แค่แตะรอยกระบี่ก็ต้องเสียแขน แม้แต่เจินจวินทั่วไปก็ใช่ว่าจะมีฝีมือถึงขั้นนั้น!"
"แล้วจะเป็นใครได้อีก? คงไม่ใช่เทียนจุนกระมัง?"
หลายคนถกเถียงกันไปมา ไม่มีใครโน้มน้าวใครได้ ลูกค้าคนอื่นในโรงน้ำชาต่างก็เงี่ยหูฟังอย่างเพลิดเพลิน
เวลานั้นเอง บัณฑิตผู้หนึ่งซึ่งสวมเสื้อคลุมยาวเก่าคร่ำคร่านั่งอยู่มุมห้องก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน
"ทุกท่านเคยคิดหรือไม่ว่า คนที่ลงมือผู้นี้อาจไม่เคยปรากฏอยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์เลยก็ได้?"
ทุกคนชะงัก ก่อนหันไปมองบัณฑิตผู้นั้นพร้อมกัน
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
บัณฑิตดันถ้วยชาข้างมือ แล้วเอ่ยเนิบช้า "บันทึกประวัติศาสตร์ของเก้าดินแดนจะขาดช่วงทุก ๆ 10,000 ปี พอขาดช่วงแล้ว เรื่องราวก่อนหน้านั้นก็หายไปหมด ไม่มีใครอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น วงการประวัติศาสตร์ถกเถียงเรื่องนี้มาหลายพันปีแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้"