สวรรค์ไร้อภัยแห่งโยวตูเงียบสงบเช่นเคย
ใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่นคือทะเลสงบนิ่งที่ทอดสุดสายตา ริมทะเลมีก้อนหินดำก้อนหนึ่ง บนก้อนหินนั้นมีชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีเขียวนอนอยู่ มือกำคันเบ็ดไว้ สายเบ็ดหย่อนลงไปในทะเล ส่วนเจ้าตัวหลับไปนานแล้ว
ชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่าเซี่ยอู๋จิ้ว เป็นจ้าวคุกแห่งที่นี่ เขาหลับคราวนี้นานเหลือเกิน ครั้นลืมตาขึ้นมา ก็พบว่ามีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว!
“ฮ่า ๆ ๆ! เซี่ยอู๋จิ้ว ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ!”
ผู้มาเยือนร่างสูงใหญ่ สวมชุดมังกรขาดวิ่น บนข้อมือทั้งสองข้างยังมีโซ่ที่ขาดแล้วห้อยอยู่หลายท่อน ใบหน้าเผยสีหน้าสะใจอย่างยิ่ง
เซี่ยอู๋จิ้วหรี่ตามองอยู่ครู่ใหญ่ จึงจำอีกฝ่ายได้
ห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขหนึ่ง อินเลี่ย!
จักรพรรดิเซียนองค์สุดท้ายแห่งต้าอินราชวงศ์ก่อน!
ต้องรู้ว่าเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน อินเลี่ยคือผู้มีอำนาจเด็ดขาดในเก้าดินแดน หากกล่าวถึงพลัง เขาคือยอดฝีมือที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเก้าดินแดน ใต้บัญชายังมีผู้แข็งแกร่งระดับเทียนจุนอยู่หลายคน
น่าเสียดาย หลังต้าอินล่มสลาย เขาก็ถูกเซี่ยอู๋จิ้วจับขังไว้ด้วยมือตนเอง ณ ชั้นลึกที่สุดใต้หอคอย
ยามนี้อินเลี่ยตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว
หนึ่งหมื่นปีเต็ม ๆ!
ครั้งนั้นเซี่ยอู๋จิ้วคล้องโซ่ตรวนให้เขาเก้าชั้น ทุกเส้นมีข้อห้ามอันน่าสะพรึงกลัว เขาใช้เล็บแซะ ใช้ฟันกัด ใช้โลหิตจักรพรรดิค่อย ๆ กัดกร่อน โดยเฉลี่ยต้องใช้เวลากว่าพันปีจึงจะทำลายได้หนึ่งเส้น!
และเมื่อครู่ โซ่เส้นสุดท้ายก็ขาดลงในที่สุด!
ที่อินเลี่ยคาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นคือ ระหว่างที่เขาปีนไต่ขึ้นมาตามใจกลางหอคอย กลับไม่พบสิ่งใดขวางกั้นเลย
ตอนแรกเขายังคิดว่าอาจมีแผนซ่อนอยู่ จึงค่อย ๆ ย่องขึ้นไปจนถึงยอดหอ พอเห็นภาพตรงหน้า ก็ยินดีแทบหัวเราะออกมา
ให้ตายสิ เซี่ยอู๋จิ้วเจ้าหมอนี่ตกปลาจนหลับไปแล้ว!
สวรรค์ยังช่วยข้าอยู่แท้ ๆ!
ตามเหตุผลแล้ว ในเวลาเช่นนี้อินเลี่ยควรหันหลังวิ่งไปยังประตูคุก รีบหนีเอาชีวิตรอดจึงจะถูก
แต่อินเลี่ยกลับไม่ทำเช่นนั้น
ช่วยไม่ได้ เขาอัดอั้นมานานเกินไปแล้ว ความคับแค้นตลอดหนึ่งหมื่นปี หากไม่ได้ระบายต่อหน้าเซี่ยอู๋จิ้ว ต่อให้หนีออกไปได้ ในใจก็คงไม่เป็นสุข!
“เซี่ยอู๋จิ้ว ตอนที่เจ้าขังข้าไว้ในวันนั้น เคยคิดหรือไม่ว่าจะมีวันนี้?”
อินเลี่ยกล่าวพลางมองลงมาจากที่สูง
“ชั่วชีวิตนี้ข้าเคยพ่ายแพ้เพียงครั้งเดียว นั่นคือแพ้ให้เจ้า!”
“หลังจากวันนี้ข้าออกไป สิ่งแรกที่ข้าจะทำก็คือ—”
“เพียะ!”
เซี่ยอู๋จิ้วฟาดฝ่ามือใส่เขาตามใจนึก
อินเลี่ยยังพูดไม่ทันจบ ร่างก็ปลิวลิ่วออกไป ข้ามทะเลสงบไปเกือบครึ่งผืน ก่อนพุ่งหัวชนเข้าไปในใจกลางหอคอยหินดำ แล้วร่วงดิ่งลงไปจนถึงชั้นล่างสุด “ตูม” เขากระแทกเข้าใส่ห้องขังของตนเอง
กำแพงห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขหนึ่งปรากฏหลุมขนาดใหญ่รูปคนขึ้นมาทันที!
อินเลี่ยยังไม่ทันได้ตั้งสติ โซ่เส้นใหม่จำนวนมหาศาลก็พุ่งออกมาจากกำแพง พันธนาการเขาไว้แน่นหนา
อินเลี่ยก้มลงนับ สีหน้าพลันเขียวคล้ำ
แปดสิบเอ็ดเส้น! เดิมมีเก้าเส้น บัดนี้กลับกลายเป็นแปดสิบเอ็ดเส้น!
ความอุตสาหะตลอดหนึ่งหมื่นปีถูกฝ่ามือเดียวทำลายจนสิ้น!
ส่วนเซี่ยอู๋จิ้วริมทะเลเพียงพลิกตัว แล้วเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “คราวหน้าคิดแหกคุก ก็เลือกตอนที่ข้าตื่นอยู่แล้วกัน”
กล่าวจบ เขาก็หลับตาลงอีกครั้ง
คุกแห่งนี้มีที่มาไม่ธรรมดา
ในคัมภีร์ของสำนักเต๋าแห่งเก้าดินแดน ระบุว่าใต้หล้ามีถ้ำสวรรค์อยู่เพียงสิบแห่ง แต่ละแห่งล้วนถูกจักรวรรดิและดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายหลอมสร้างเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับสะกดโชคชะตา
ทว่ามีน้อยคนนักที่รู้ว่าแท้จริงแล้วถ้ำสวรรค์มีทั้งหมดสิบเอ็ดแห่ง
ถ้ำสวรรค์แห่งที่สิบเอ็ดก็คือสวรรค์ไร้อภัยแห่งโยวตู!
เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน จ้าวแห่งเต๋าทั้งหมดในเก้าดินแดนร่วมกันตั้งกฎเหล็กข้อหนึ่ง ชื่อของถ้ำสวรรค์แห่งนี้ รวมถึงชื่อของคนทั้งเก้าที่ถูกคุมขังอยู่ภายใน ห้ามจารึกลงในพงศาวดารเล่มใดตลอดกาล
ผู้ฝ่าฝืนต้องถูกล้างตระกูล!
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนในเก้าดินแดนยุคปัจจุบันแทบไม่มีใครรู้ว่าคุกแห่งนี้มีอยู่
หอคอยหินดำตั้งอยู่ใจกลางทะเลสงบ มีทั้งหมดเก้าชั้น ตรงกลางเป็นโพรง ห้องขังทั้งเก้าชั้นเรียงล้อมรอบใจกลางหอคอยเป็นวง ยิ่งลงไปลึก ผู้ถูกคุมขังก็ยิ่งดุร้าย
เสียงดังถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าทั้งหอคอยหินดำได้ยินกันหมด
ในห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขสาม ชายผู้มีดวงตาสีทองเกาะลูกกรงเหล็ก หัวเราะจนตัวงอ
เขาคือจักรพรรดิหลวน ผู้เป็นใหญ่เหนือหมื่นปีศาจในยุคบรรพกาล
“ฮ่า ๆ ๆ! ขำจนข้าจะตายอยู่แล้ว!”
“‘ชั่วชีวิตนี้ข้าเคยพ่ายแพ้เพียงครั้งเดียว’ งั้นหรือ? อินเลี่ย เมื่อครู่เจ้าเพิ่งแพ้อีกครั้ง ตอนนี้กลายเป็นสองครั้งแล้ว!”
“จักรพรรดิหลวน ไอ้เดรัจฉานไร้ขน!” เสียงคำรามของอินเลี่ยดังมาจากใต้หอคอย “รอข้าออกไปได้ก่อน ข้าจะถอนขนเจ้าให้เกลี้ยงเป็นคนแรก!”
“ออกไปให้ได้ก่อนเถอะค่อยพูด!” จักรพรรดิหลวนหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม “โซ่แปดสิบเอ็ดเส้น เจ้าต้องใช้เวลาขัดอีกแปดหมื่นปีแน่!”
ห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขสี่ที่อยู่ติดกัน มีพระชราผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนั่งขัดสมาธิ เขายังไม่ลืมตา เอ่ยขึ้นเนิบช้า
“อมิตาภพุทธ อาตมาบอกไว้แต่แรกแล้วว่า จ้าวคุกกำลังตกปลา ไม่ได้หลับตายเสียหน่อย น่าเสียดายที่บางคนไม่ยอมฟัง ดึงดันจะขึ้นไปโอ้อวด”
“ผลเป็นอย่างไรเล่า? หนึ่งหมื่นปีที่ลงแรงไป สูญเปล่าทั้งหมด!”
“ไอ้โล้น หุบปากซะ!”
ในห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขเจ็ด ชายชราร่างเตี้ยกำลังเกาะกำแพง มือถือกระจกศึกษาท่อนโซ่ที่ขาดซึ่งปลิวมาจากฝั่งอินเลี่ย พลางพึมพำว่า “ไม่ถูกสิ รอยขาดของโซ่ทั้งเก้าเส้นอยู่ตำแหน่งเดียวกัน แสดงว่าคุณภาพของโซ่มีปัญหา จะโทษอินเลี่ยฝ่ายเดียวไม่ได้”
จากห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขแปดฝั่งตรงข้าม มีเสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากเงาร่างไร้ใบหน้า “ข้าจำได้ว่าโซ่พวกนั้นดูเหมือนจะเป็นฝีมือของท่านเฒ่าโม่มิใช่หรือ?”
การเคลื่อนไหวของชายชราพลันชะงัก เขาเงียบ ๆ ยัดท่อนโซ่ที่ขาดใส่แขนเสื้อ
“แค่ก ๆ จู่ ๆ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระต้องจัดการ”
“ฮ่า ๆ ๆ! ข้ารู้อยู่แล้วว่าตาเฒ่าโม่ลดต้นทุนตอนทำของ!”
“พี่จ้าวคุกตื่นแล้ว!” เด็กหญิงตัวน้อยผู้มัดผมเป็นมวยสองข้างเกาะลูกกรงห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขเก้า โบกมือไปทางยอดหอคอยสุดแรง “พี่จ้าวคุก อรุณสวัสดิ์! ชิงเหิงคิดถึงท่านมาก!”
ในห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขห้า ขุนพลชราผมขาวผู้มีแขนเพียงข้างเดียวขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง สีหน้าเลื่อนลอยเอ่ยถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ข้าเพิ่งงีบไปครู่เดียว เหตุใดถึงครึกครื้นนัก?”
“โง่”
ในห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขสอง ชายชุดขาวผู้กอดกระบี่เอ่ยออกมาหนึ่งคำอย่างเย็นชา
“ต้วนเหอ! เจ้าด่าว่าใครโง่!” อินเลี่ยตะโกนจากใต้หอคอย
“เจ้า”
ขณะที่ทั้งหอคอยกำลังจะอื้ออึงจนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน จู่ ๆ แสงจันทร์เย็นเยียบก็สาดออกมาจากห้องขังอักษรเจี่ยหมายเลขหก
“หนวกหู”
มีเพียงคำเดียว
แต่หอคอยหินดำทั้งหลังกลับเงียบลงในพริบตา
แท้จริงแล้วเซี่ยอู๋จิ้วไม่ได้หลับไปจริง ๆ
เมื่อครู่ตอนฟาดฝ่ามือออกไป เขาตรวจสอบโซ่บนร่างของอินเลี่ยไปด้วย ผลที่พบทำให้คิ้วขมวดเล็กน้อย
โซ่ตรวนเก่าแล้ว และไม่ใช่แค่ของอินเลี่ย โซ่บนร่างของทั้งเก้าคนล้วนเก่าแก่ทั้งสิ้น
ที่อินเลี่ยขัดจนโซ่ขาดได้ หาใช่เพราะเล็บหรือฟันไม่ แต่เพราะเวลาของมันมาถึงแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซี่ยอู๋จิ้วก็คำนวณวันเวลาในใจอย่างเงียบงัน สีหน้าปรากฏความเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน
ทันใดนั้น บนทะเลสงบกลับมีลมพัดขึ้นมา!
เซี่ยอู๋จิ้วอดชะงักงันไม่ได้
อย่างไรเสีย สวรรค์ไร้อภัยคืออาณาเขตของเขา หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ที่นี่แม้แต่ลมสักสายก็พัดขึ้นไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ในสายลมยังมีกลิ่นหนึ่งปะปนมาด้วย
เซี่ยอู๋จิ้วลุกขึ้นนั่ง สูดกลิ่นนั้นอย่างละเอียด
เป็นกลิ่นธูป!
สีหน้าของเซี่ยอู๋จิ้วแปลกพิกลขึ้นหลายส่วน กลิ่นนี้คุ้นเคยกับเขาเหลือเกิน คุ้นจนเขาคิดว่าตนลืมมันไปนานแล้วเสียอีก
ควันสีเขียวสายหนึ่งลอยผ่านช่องประตูคุกเข้ามา หมุนวนกลางอากาศสองรอบ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นป้ายไม้ขนาดเท่าฝ่ามือ แขวนอยู่บนห่วงประตู
บนป้ายไม้ปรากฏอักษรสีทองขึ้นทีละบรรทัด
【ป้ายทัณฑ์】ผู้ว่าจ้าง: เฉินตู้ สถานที่: หมู่บ้านชาวประมงชิงสือ เมืองเหลียง สิ่งที่ร้องขอ: ช่วยหมู่บ้าน น้ำหนัก: สามจวิน กำหนดเวลา: ธูปหนึ่งดอก
จากนั้น ด้านหลังประตูคุกสำริดก็ปรากฏอักษรสีทองเล็ก ๆ หลายบรรทัด
ปุถุชนจุดธูปร้องขอความช่วยเหลือ ควันธูปลอยเข้าสู่คุก เรียกว่าธูปไถ่ชีวิต จ้าวคุกเสนอราคา ป้ายทัณฑ์แขวนไว้ที่ประตู ผู้ถูกคุมขังรับป้าย ออกจากคุกได้หนึ่งดอกธูป เมื่อธูปมอดต้องกลับมา หลังทำงานสำเร็จ ผู้ว่าจ้างคำนับ ผู้ถูกคุมขังลดโทษ
หลังอ่านจบ แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตาของเซี่ยอู๋จิ้ว
มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ? หมายความว่าคนข้างนอกจุดธูปร้องขอความช่วยเหลือ แล้วนักโทษอย่างพวกเขาก็ออกไปช่วยได้ พอทำงานเสร็จยังลดโทษได้อีกหรือ?
เซี่ยอู๋จิ้วหันกลับไปมองหอคอยหินดำ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว
พวกเจ้านี่ถูกขังมาหนึ่งหมื่นปีแล้ว ถึงเวลาต้องออกไปทำงานเสียบ้าง
เวลานั้นเอง เขาพลันสังเกตเห็นเสือผ้าตัวหนึ่งวางอยู่บนธรณีประตูคุก ตัวเล็กเพียงฝ่ามือ ดวงตาสองข้างใหญ่เล็กไม่เท่ากัน ดูแล้วชวนขันอยู่บ้าง
เซี่ยอู๋จิ้วหยิบขึ้นมาดู แต่ก็นึกไม่ออกว่ามาจากที่ใด จึงวางกลับไว้ตามเดิม
จากนั้นเขาหยิบป้ายทัณฑ์ขึ้นมา เพียงก้าวเดียวก็ไปถึงยอดหอคอยหินดำ ยืนอยู่ริมใจกลางหอคอยแล้วทอดสายตาลงไป
ห้องขังทั้งเก้าชั้น ดวงตาทั้งเก้าคู่ ต่างพากันจ้องมองเขาพร้อมเพรียง
เซี่ยอู๋จิ้วแขวนป้ายทัณฑ์ไว้เหนือใจกลางหอคอย แล้วกล่าวเสียงเรียบ
“มีงานแล้ว”
“ออกไปได้หนึ่งดอกธูป ทำงานเสร็จกลับมาแล้วลดโทษให้”
“ใครจะไป?”
ทันทีที่สิ้นคำ ทั้งหอคอยหินดำก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ออกไปได้หรือ?
ลดโทษได้หรือ?
นี่เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?!