“แม่เจ้า!”
หลินเฟิงแทบร้องลั่น รีบฉุกคิดได้ว่านี่ไม่ใช่แค่แผนหลอกเอาเงินเสิ่นชิงง่าย ๆ ต้องมีแผนร้ายอย่างอื่นอีกแน่!
หินดิบก้อนสูงครึ่งคนนี้ไม่มีหยกก็แล้วไป ยังมีคราบเลือดอยู่อีก!
ภายใต้เนตรทะลวง คราบเลือดนี้ค่อย ๆ ขยับตัว ดูมีชีวิตประหลาดน่าขนลุก ชัดเจนว่ายังไม่ตาย!
หลินเฟิงข่มใจที่สั่นสะท้านไว้สุดแรง สายตากวาดเร็ว ๆ ผ่านหินดิบก้อนอื่นที่ผู้อาวุโสเสวี่ยเลือกไว้ โดยพื้นฐานแล้วไม่มียก หยกมีก็คุณภาพพื้น ๆ!
“เสวี่ยเทารู้ไหมว่าในหินดิบนั้นมีอะไร? ช่างเถอะ จะรู้หรือไม่รู้ก็ช่าง ขอขัดขวางทุกอย่างก่อนแล้วกัน!”
หลินเฟิงตัดสินใจได้ ก็ดันตัวออกจากฝูงชน
ขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสเสวี่ยก็เลือกหินดิบเพิ่มอีกกว่าสิบก้อน “คุณหนูเสิ่น หินจากบ่อเก่าชุดนี้ หินดิบดี ๆ ข้าคัดมาแทบหมดแล้ว”
“คุณหนูเสิ่น ข้าเสียดายชุดนี้ของจริง ๆ นะ พอผู้อาวุโสเสวี่ยเลือกเสร็จ ที่เหลือพวกนี้ คงขายไม่ออกแล้วล่ะ”
สือเหล่ยแสร้งทำเสียดาย
“ก็เราเป็นเพื่อนเก่าคบค้ากันหลายปีแล้ว เปลี่ยนเป็นคนอื่น ให้เงินมากกว่านี้ข้าก็ไม่ขาย”
เสิ่นชิงสีหน้าเย็นชา พยักหน้าน้อย ๆ กวักมือให้เลขาจ่ายเงินขนขึ้นรถ ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกึก ๆ “เจ้าสัวสือ ไหนว่าเสียดายขาย ก็อย่าขายเลยดีกว่า!”
เสียงที่ดังกระทันหันทำให้สือเหล่ยหน้าชะงัก หันขวับไป แววตาเต็มไปด้วยความระแวงและประเมิน
แผนนี้กำลังจะสำเร็จแล้ว จะให้เกิดเรื่องวุ่นวายไม่ได้!
“แกเป็นใคร!”
“ข้าชื่อหลินเฟิง เป็นแขกมาซื้อหินดิบที่ร้านผู้อวี้ฟาง”
หลินเฟิงเดินเนิบ ๆ เข้ามา ท่วงท่าสง่าผ่าเผย
“แขก?”
เสี่ยวหวัง พนักงานที่ขัดขวางก่อนหน้านี้ ชี้หน้าหลินเฟิง เต็มไปด้วยคำเหยียด
“เจ้าสัวอย่าให้เขาหลอกนะ! เขาเป็นแขกอะไรกัน ก็แค่ช่างเจียระไนหินคนนึง! ปกติซื้อหินดิบไม่ไหว ชอบเก็บเอาหินเสียที่คนอื่นไม่เอาไปเป็นสมบัติ!”
คำพูดนี้ทำให้ทั้งวงตะลึง ก่อนจะพากันหัวเราะ
“แม่ง นึกว่ามีเซียนใหญ่โผล่มา แย่งหินดิบกับคุณหนูเสิ่น ที่แท้ก็เป็นแค่ช่างเจียระไนหาเช้ากินค่ำ”
“ไม่มีที่ไหนขาดตัวตลกที่ชอบเรียกร้องความสนใจ!”
“……”
สือเหล่ยในใจคลายลง ช่างเจียระไน? ไม่ใช่คนมาป่วนก็พอ!
“หลินเฟิง คนอื่นไม่รู้สันดาน แกคิดว่าข้าไม่รู้รึ? ในกระเป๋าแกมีแต่เหรียญก้นถุง แค่หินดิบถูกที่สุดของร้านข้าก็คงซื้อไม่ไหวใช่ไหม?”
เสี่ยวหวังตะโกนเย้ย
“เจ้าสัว ข้าจะไล่ไอ้กระจอกนี่ไปเดี๋ยวนี้ อย่าให้มันขวางหูขวางตา!!”
“ใครบอกว่าข้าซื้อไม่ไหว? หินดิบก้อนนี้สามแสนใช่ไหม? ข้าซื้อแล้ว!”
หลินเฟิงหลบมือเสี่ยวหวังที่ยื่นมาผลัก ก้าวขึ้นไปสองสามก้าว ชี้ไปที่หินดิบก้อนหนึ่ง สแกนจ่ายเงิน กิริยาฉับไว เสร็จในพริบตา
ติ๊ด!
สามแสนเข้าบัญชี!
เสียงแจ้งเตือนดังชัดว่าได้รับเงิน กดทับคำเยาะเย้ยและเสียงซุบซิบทั้งหมดลงในพริบตา
วงที่วุ่นวาย พลันเงียบกริบ
เสี่ยวหวังเบิกตากว้าง มือที่ยื่นค้างแข็งกลางอากาศ หน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “ส...สามแสน? แกจะมีเงินเยอะขนาดนี้ได้ไง?!”
เมื่อเสี้ยวนาทีก่อน เขายังเยาะหยันไม่เกรงใจว่าหลินเฟิงในกระเป๋ามีไม่กี่เหรียญ เสี้ยวนาทีต่อมาก็ถูกการโอนเงินโต้ง ๆ ตบหน้าดังฉาด เจ็บแสบร้อนผ่าว!
ผู้คนที่มุงดูก็งง ช่างเจียระไนระดับล่าง ใช้เงินสามแสนคล่องมือ ไม่กะพริบตาสักนิด?
เมื่อครู่คนที่พากันเยาะเย้ย ตอนนี้รู้สึกแค่หน้าร้อนผ่าว... ที่แท้ตัวตลก ก็คือพวกเขาเอง!
ต่อให้เป็นเสิ่นชิงที่เย็นชา ไม่แสดงอารมณ์เช่นเคย ในแววตายังแวบผ่านความแปลกใจ เขามีเงินมาจากไหน?
“เสี่ยวหวัง วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนให้แก!”
หลินเฟิงเก็บมือถือ สายตากวาดผ่านเสี่ยวหวังที่หน้าซีดเผือด น้ำเสียงเรียบ ๆ
“อย่าดูถูกคนด้วยสายตาหมา! มานี่ หาคนมาเปิดหินดิบก้อนนี้ให้ข้า!”
เขาไม่ได้เผยโปงแผนของสือเหล่ยกับผู้อาวุโสเสวี่ยต่อหน้าธารกำนัล ตัวเขาเสียงเบาพลังน้อย ไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมอะไร
ฝั่งนึงเป็นช่างเจียระไนต่ำต้อย อีกฝั่งนึงเป็นปรมาจารย์พนันหินชื่อดังลือนาม คนโง่ยังรู้ว่าทุกคนจะโน้มเอียงเข้าข้างใคร
ต่อให้เขาจะขอเดิมพันกับเสวี่ยเทา เกรงว่าเสวี่ยเทาก็คงไม่รับ ทุกคนก็จะมองเขาเป็นตัวตลก
ดังนั้นตอนนี้เขาต้องแสดงพลัง... ไม่มีพลัง หมาก็สู้ยังไม่ได้
เสี่ยวหวังค่อนข้างงง มองไปทางสือเหล่ย เอาอย่างไงดี?
“มองข้าทำไม เปิดหินให้คุณหลิน!”
สือเหล่ยเขม้นตาใส่เสี่ยวหวัง กดความกังวลในใจลง แล้วมองไปทางเสิ่นชิง
“คุณหนูเสิ่น เรื่องแทรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เป็นไร เรามาทำการค้าต่อกันเถอะ”
“คุณหนูเสิ่น ไม่คิดว่าเร็วอย่างนี้จะได้พบกันอีก”
หลินเฟิงมาถึงตรงหน้าเสิ่นชิง ยิ้มละมุน
“ข้าหลายปีมานี้ก็ศึกษาความรู้เรื่องเปิดหินมาบ้าง ในเมื่อบังเอิญเจอกัน สู้ดูหินก้อนที่ข้าหยิบส่งเดชมาก่อนดีไหม? ถือเป็นสีสันเพิ่มให้ทุกคน”
เสิ่นชิงจ้องมองหลินเฟิง ในใจคลื่นกระเพื่อมตั้งขึ้น
แค่ผ่านคืนเดียว ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปมากมายราวกับเป็นคนละคน!
เมื่อวาน เขายังขี้ขลาด ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเงยหน้ามองเธอ
แต่ตัวเขาในตอนนี้ กลับสง่าผ่าเผย แววตาหนักแน่นลุ่มลึก บุคลิกไม่ธรรมดา
หรือคำอาจารย์จะสำแดงอีกครั้ง? คนผู้นี้ตื่นรู้มังกรที่แท้จริงแล้ว กำลังจะทะยานสู่ฟ้า?
“……ได้”
เสิ่นชิงให้เลขาชะลอการจ่ายเงินไว้ก่อน เธอจะดูว่า ผู้ชายคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่!
“???”
เสี่ยวหวังยิ่งเบลอ แม่เจ้า ไอ้กระจอกนี่ไม่เพียงควักสามแสน ยังรู้จักเทพธิดาเย็นชาอย่างเสิ่นชิงอีก?
สือเหล่ยในใจหนักขึ้น สบตากับผู้อาวุโสเสวี่ยอย่างมีนัย เด็กนี่รู้จักเสิ่นชิง คงไม่ทำให้เรื่องพังนะ?
หึ่ง!
เครื่องเปิดหินหมุน ทุกคนมองไปที่หินดิบที่หลินเฟิงเลือก
แม้เมื่อครู่พวกเขาจะตะลึงกับท่าทางใหญ่หลวงของหลินเฟิง แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่มองดีก้อนนี้ หินที่ช่างเจียระไนต่ำต้อยซื้อ จะเปิดเจอของดีอะไรได้
เสี่ยวหวังยิ่งกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด รอให้หลินเฟิงขาดทุนยับ ขายหน้า
ตอนนั้นเอง หลินเฟิงเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ หันไปมองผู้อาวุโสเสวี่ยที่ข้าง ๆ สีหน้าหยิ่งทะนง
“จริงสิ ผู้อาวุโสเสวี่ย ท่านเป็นปรมาจารย์พนันหิน ท่านคิดว่าก้อนนี้ข้าเป็นยังไง?”
ผู้อาวุโสเสวี่ยแต่เดิมไม่อยากสนใจเด็กไร้ชื่อคนนี้ แต่ต่อหน้าคนมากมาย ก็กวาดตามองเร็ว ๆ แวบหนึ่ง น้ำเสียงเหยียบยัน
“เปลือกหินพื้น ๆ เนื้อพื้น ๆ ดูดาด ๆ ไร้ดี ต้องพังแน่”
“โอ้ เหอะ ๆ”
หลินเฟิงยิ้มเสียงเบา ไม่ได้แย้งหรือเถียง รอเดี๋ยวความจริงจะตบหน้ามันเอง
“ทำไม เจ้าสงสัยสายตาของข้ารึ?”
ปฏิกิริยานิ่ง ๆ ของหลินเฟิง กลับทำให้ผู้อาวุโสเสวี่ยไม่พอใจ
“ถึงก้อนนี้จะออกจากบ่อเก่า แต่เปลือกหินเขียวคล้ำ ตำหนิรูปลักษณ์เยอะพอควร แถม...”
เคร้ง!
ใบเลื่อยลงเสียงตัด ดังขัดจังหวะเสียงของผู้อาวุโสเสวี่ยกึก