บทที่ 4 ได้ทะเบียนสมรสแล้วก็ลืมเมีย
"พี่คะ พี่ก็บอกแล้วไงว่าบ้านเป็นทรัพย์สินก่อนสมรสของเขา หนูไม่ได้ออกเงินสักบาท จะไปขอให้เขาเพิ่มชื่อหนูในโฉนดบ้านก็กระไรอยู่ เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงหรอกค่ะ"
พอจดทะเบียน จ้านอิ้นก็ให้กุญแจบ้านมา เธอย้ายเข้าไปอยู่ได้ทันที ปัญหาที่พักอาศัยคลี่คลายไปแล้ว ก็ดีมากแล้ว
เธอไม่มีทางขอให้จ้านอิ้นเพิ่มชื่อเธอในโฉนดบ้านแน่ แต่ถ้าเขาสมัครใจเพิ่มชื่อให้เอง เธอก็จะไม่ปฏิเสธ เพราะในเมื่อเป็นสามีภรรยากัน ก็ตั้งใจจะใช้ชีวิตร่วมกันไปชั่วชีวิต
ไห่หลิงก็แค่พูดออกมาอย่างนั้น รู้ดีว่าน้องสาวเป็นคนเข้มแข็งและไม่ละโมบ เลยไม่ได้ยึดติดกับเรื่องนี้อีก
หลังจากโดนพี่สาวซักถามอยู่นาน ในที่สุดไห่ถงก็ย้ายของออกจากบ้านพี่สาวได้สำเร็จ
พี่สาวยังอยากไปส่งเธอที่หมู่บ้านหมิงย่วน แต่พอดีหลานชายโจวหยางตื่นขึ้นมา เด็กน้อยตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้งอแงหาแม่ทันที
"พี่คะ ให้น้องดูแลหยางหยางก่อนเถอะ ของหนูไม่ได้เยอะ ไปเองได้"
ไห่หลิงยังต้องให้นมลูก พอให้นมเสร็จก็ต้องเตรียมทำอาหารเที่ยงอีก ถ้าสามีกลับมาตอนเที่ยงแล้วกับข้าวยังไม่เสร็จ เขาคงด่าเธอว่าอยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร แต่ข้าวปลายังทำไม่เสร็จ
เลยได้แต่พูดว่า "ถ้างั้นระวังตัวด้วยนะ เที่ยงนี้มากินข้าวไหม เรียกน้องเขยมาด้วยสิ"
"พี่คะ หนูต้องกลับร้านตอนเที่ยง ไม่ได้มาแล้ว น้องเขยของพี่งานยุ่งมาก เขาบอกว่าช่วงบ่ายต้องไปทำงานต่างจังหวัด อาจต้องใช้เวลาสักพักถึงจะพามาให้พี่เจอได้"
ไห่ถงโกหก
เธอไม่รู้จักจ้านอิ้นเลยสักนิด แต่ได้ยินคุณย่าจ้านบอกว่าเขายุ่งมาก ทุกวันออกแต่เช้ากลับค่ำ บางครั้งก็ต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด นานทีเป็นสิบวันครึ่งเดือน เธอไม่รู้ว่าเขาว่างเมื่อไร กลัวรับปากพี่สาวแล้วทำไม่ได้
"เพิ่งจดทะเบียนวันนี้ก็ต้องไปทำงานต่างจังหวัดแล้ว"
ไห่หลิงรู้สึกว่าน้องเขยไม่ใส่ใจน้องสาวเลย
"เราแค่จดทะเบียน ยังไม่ได้จัดงานแต่ง เขาจะไปทำงานต่างจังหวัดก็ไปเถอะ หาเงินเพิ่มหน่อย ต่อไปที่ต้องใช้เงินมีอีกเยอะ พี่คะ หนูไปก่อนนะ รีบไปให้นมหยางหยางเถอะ"
ไห่ถงโบกมือลาพี่สาวกับหลานชาย แล้วลากกระเป๋าเดินทางลงบันไดไป
หมู่บ้านหมิงย่วนเธอรู้จักอยู่หรอก แต่ไม่เคยเข้าไปข้างใน
เธอเรียกรถแท็กซี่ตรงไปหมู่บ้านหมิงย่วน พอไปถึงก็นึกขึ้นได้ว่าลืมถามจ้านอิ้นว่าบ้านเขาอยู่ชั้นไหน
รีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาจ้านอิ้น แต่ก็ไม่รู้เบอร์โทรเขา โชคดีที่แลกเปลี่ยนวีแชทกันไว้ เลยโทรแบบคอลเสียงไปหาเขา
จ้านอิ้นกำลังประชุมอยู่ ทุกคนในห้องประชุมปิดเสียงมือถือหมด ระหว่างประชุมเขาไม่อนุญาตให้รับสายส่วนตัว
เขาก็ปิดเสียงมือถือเช่นกัน แต่วางมือถือไว้บนโต๊ะ คอลเสียงที่ไห่ถงโทรมา เขาเห็นเร็วมาก
ตอนที่สามีภรรยาแลกเปลี่ยนไอดีกัน จ้านอิ้นไม่ได้บันทึกชื่อ ไห่ถงใช้ชื่อวีแชทว่า "นางเงือกใต้ทะเลลึก" พอเขาเห็นว่าเป็นคนไม่รู้จัก ก็ไม่คิดอะไร หยิบมือถือขึ้นมากดตัดสายคอลเสียงของไห่ถงทันที
แล้วก็ลบไห่ถงออกจากรายชื่อเพื่อนวีแชทเลย
ไห่ถงไม่รู้ว่าเขาทำอะไรต่อมิอะไรเป็นชุด เธอเห็นจ้านอิ้นไม่รับคอลเสียง ก็เลยเปลี่ยนเป็นส่งข้อความ
เธอถามว่า "คุณจ้าน ตอนนี้ฉันอยู่หมู่บ้านหมิงย่วนแล้ว แต่ไม่รู้ว่าบ้านคุณอยู่ชั้นไหน"
พอพิมพ์เสร็จ กดส่ง ถึงได้รู้ว่ากลายเป็นว่าเธอกับจ้านอิ้นไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว
เธอจ้องมือถือเหม่อ
"ทำไมไม่ใช่เพื่อนกันแล้วล่ะ ที่หน้าสำนักงานทะเบียน เราแลกเปลี่ยนวีแชทกันแล้วนี่ หรือว่าเราแอดผิด"
ไห่ถงพึมพำ พยายามนึกทบทวนว่าตัวเองแอดวีแชทผิดหรือเปล่า
พอแน่ใจว่าตอนนั้นไม่ได้แอดผิด ที่ตอนนี้ไม่ใช่เพื่อนกัน มีความเป็นไปได้อย่างเดียว คือจ้านอิ้นลบเธอออก
เขาลืมไปหรือเปล่าว่าเพิ่งแต่งงานกัน
พูดตามตรง ถ้าไห่ถงไม่ได้ย้ายออกจากบ้านพี่สาว สักสองวันเธอก็คงลืมได้เหมือนกันว่าตัวเองมีสามีชื่อจ้านอิ้น
ไห่ถงเปลี่ยนเป็นโทรหาคุณย่าจ้านแทน พอคุณย่ารับสาย เธอพูดว่า "คุณย่าคะ หนูย้ายออกจากบ้านพี่สาวแล้ว ตอนนี้อยู่หมู่บ้านหมิงย่วนแล้วค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าคุณจ้าน เอ่อ ก็คือบ้านของหนูกับจ้านอิ้นอยู่ชั้นไหน คุณย่าทราบไหมคะ"
คุณย่าจ้าน "..."
"ไห่ถง อย่าเพิ่งร้อนใจ เดี๋ยวย่าโทรหาอาอิ้นตอนนี้"
เพราะท่านก็ไม่รู้เหมือนกัน
เพื่อที่จะลองใจไห่ถง จ้านอิ้นให้ไห่ถงรู้จักแต่บ้านและรถที่เพิ่งซื้อใหม่ ตัวท่านเองก็พึ่งรู้ว่าหลานชายคนโตซื้อห้องชุดไว้ที่หมู่บ้านหมิงย่วนหลังจากเด็กทั้งสองจดทะเบียนกันแล้วนี่แหละ
คุณย่าจ้านพูดจบก็วางสาย แล้วโทรไปหาจ้านอิ้น
ว่าถึงจ้านอิ้น หลังจากที่ลบวีแชทภรรยาใหม่ของตัวเองแล้ว เขาก็วางมือถือกลับบนโต๊ะ ประชุมต่อ แต่ไม่ถึงสามนาที หน้าจอมือถือก็สว่างขึ้นอีก พอเห็นว่าเป็นสายจากคุณย่า เขาจึงจำใจรับ
"คุณย่า ผมกำลังประชุมอยู่"
จ้านอิ้นพูดเสียงทุ้มต่ำ "มีธุระอะไรค่อยรอให้ผมกลับบ้านแล้วค่อยว่ากันนะครับ"
"อาอิ้น ห้องชุดใหม่ของหลานที่หมู่บ้านหมิงย่วนน่ะ ตึกไหน ชั้นอะไร ไห่ถงย้ายของไปแล้ว แต่ไม่รู้ว่าชั้นไหน หลานเพิ่มวีแชทเธอแล้วไม่ใช่เหรอ รีบบอกเธอเดี๋ยวนี้"
คิ้วเข้มของจ้านอิ้นเลิกขึ้น โอ้ เขาจำได้แล้ว
วันนี้เขาแต่งงานแล้ว แต่งกับผู้หญิงที่คุณย่าชอบมากแต่เขาไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน ชื่อไห่ถงสินะ ส่วนเขาเพิ่งลบวีแชทภรรยาตัวเองไปเมื่อกี้
"คุณย่าครับ บอกเธอว่าอยู่ตึกบี ชั้นแปด ห้อง 808 ครับ"
"ก็ได้ ย่าจะบอกเธอเอง หลานไปยุ่งงานต่อเถอะ"
คุณย่าเป็นคนใจร้อนทำอะไรฉับไว พอได้คำตอบก็วางสาย แล้วโทรไปบอกผลกับไห่ถง
จ้านอิ้นมองมือถือ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนหาไห่ถงอีกครั้ง
ไห่ถงไม่ได้ถือสาเรื่องที่เขาเพิ่งลบเธอ กดรับคำขอเป็นเพื่อน
"ขอโทษที เมื่อกี้ผมนึกไม่ออกว่าเธอคือใคร"
จ้านอิ้นส่งข้อความหาไห่ถง ขอโทษเธอ
ไห่ถงเคยช่วยชีวิตคุณย่าจ้านไว้ ตอนนั้นคนที่ไปขอบคุณไห่ถงคือพวกพ่อแม่พวกลูกชายลูกสะใภ้ของคุณย่า ส่วนหลาน ๆ ไปเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาล ไห่ถงไม่อยู่พอดี เพราะฉะนั้น คนยุ่งมากอย่างจ้านอิ้นเลยจำไม่ได้จริง ๆ ว่าไห่ถงเป็นใคร
ถึงคุณย่าจะเอ่ยถึงไห่ถงตรงหน้าเขาบ่อย ๆ เขาก็ไม่ได้ฟังเข้าไปในหูหรือใส่ใจ จำชื่อไห่ถงไม่ได้เลย
ไห่ถงตอบกลับว่า "ไม่เป็นไร คุณยุ่งเถอะ หนูขนของขึ้นห้องก่อนนะ"
"ให้ช่วยไหม"
"หนูมีแค่กระเป๋าเดินทางใบเดียว ขนขึ้นไปเองได้ ที่จริงถึงต้องช่วย คุณกลับมาช่วยหนูขนของได้ไหมล่ะ"
จ้านอิ้นตอบตรง ๆ "ไม่ได้!"
เขายุ่งมาก
จะมีเวลาที่ไหนกลับไปช่วยเธอย้ายของ
ไห่ถงส่งอิโมจิร้องไห้แต่หัวเราะกลับไปให้เขา แล้วก็หายไปเลย ไม่รบกวนงานเขาอีก
จ้านอิ้นก็ไม่ส่งข้อความมาอีก ต่างคนต่างไม่รู้จักกันและกัน ไม่มีอะไรน่าคุยนัก
จ้านอิ้นได้แต่หวังว่าภรรยาคนนี้จะว่าง่ายหน่อย อย่าเอาแต่หาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ มารบกวนเขา เขาไม่มีเวลามากมายมาสนใจเธอ
พอวางมือถือกลับบนโต๊ะ จ้านอิ้นเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าทุกคนกำลังมองมาที่เขา