บทที่ 005 ใจถึงไม่เบา
จ้านอิ้นทำหน้าเป็นปกติแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ประชุมต่อ"
คนที่นั่งใกล้เขาที่สุดคือลูกพี่ลูกน้องคนโตของเขา และก็เป็นคุณชายรองแห่งตระกูลจ้าน จ้านอี้เฉิน
จ้านอี้เฉินขยับเข้ามาใกล้ แล้วถามเสียงเบาว่า "ท่านพี่ ข้าได้ยินที่ท่านย่าพูดกับท่านนะ ท่านได้แต่งกับคนที่ชื่อถงอะไรนั่นจริง ๆ หรือ"
จ้านอิ้นส่งสายตาเฉียบขาดให้เขาทีหนึ่ง
จ้านอี้เฉินลูบจมูก นั่งตัวตรง แล้วไม่กล้าถามอีก
ทว่ากลับรู้สึกเห็นใจท่านพี่อย่างสุดซึ้ง
ลูกผู้ชายตระกูลจ้านแม้ไม่ต้องใช้การแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์เพื่อรักษาฐานะ แต่คู่ของท่านพี่นั้นไม่สมฐานะกัน เพียงเพราะท่านย่าชอบหญิงสาวที่ชื่อไห่ถง จึงให้ท่านพี่แต่งงานกับนาง น่าสงสารท่านพี่เกินไปแล้ว
จ้านอี้เฉินส่งความรู้สึกเห็นใจไปอีกครั้ง
โชคดีที่เขาไม่ใช่พี่ใหญ่ มิฉะนั้นคนที่ต้องแต่งกับผู้มีบุญคุณของท่านย่าก็คือเขา
ไห่ถงไม่รู้เรื่องพวกนี้ นางถามที่อยู่ของบ้านใหม่จนรู้ชัดว่าอยู่ชั้นไหน แล้วลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองไปหาบ้านใหม่จนพบ
หลังจากเปิดประตูแล้ว นางก็เข้าไปข้างใน แล้วพบว่าบ้านกว้างมาก กว้างกว่าบ้านพี่สาวของนางอีก ทั้งยังตกแต่งอย่างหรูหรา
วางกระเป๋าแล้ว ไห่ถงก็เดินสำรวจบ้านรอบหนึ่ง จากนี้ไปที่นี่ก็คือบ้านของนางแล้วเช่นกัน
ห้องโถงสองห้อง ห้องนอนสี่ห้อง ครัวหนึ่ง ห้องน้ำสอง ระเบียงสอง ทุกพื้นที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ ไห่ถงประเมินว่าบ้านหลังนี้มีพื้นที่อย่างน้อยสองร้อยตารางเมตรขึ้นไป
แค่ว่าเฟอร์นิเจอร์มีน้อยมาก มีเพียงชุดโซฟาในห้องโถงใหญ่ โต๊ะน้ำชา และตู้เก็บไวน์หนึ่งใบ ในห้องสี่ห้องนั้นมีเพียงสองห้องที่มีเตียงและตู้เสื้อผ้า อีกสองห้องยังว่างเปล่า
ห้องนอนใหญ่เป็นห้องสวีท ข้างในแบ่งเป็นห้องนอน ห้องแต่งตัวเล็ก ห้องหนังสือเล็ก ห้องน้ำพร้อมอ่างล้างมือ แม้ถูกแบ่งพื้นที่ไปบ้าง แต่ห้องนอนใหญ่ก็ยังกว้างมาก เทียบกับห้องโถงใหญ่ได้เลย
ที่นี่น่าจะเป็นเขตแดนของจ้านอิ้น
ไห่ถงเลือกพักในห้องอีกห้องที่มีเตียง ซึ่งอยู่ติดกับระเบียง แสงสว่างดี และคั่นอยู่หนึ่งห้องจากห้องนอนใหญ่ ทำให้ทั้งคู่ยังคงมีพื้นที่ส่วนตัว
แม้จะจดทะเบียนสมรสแล้ว แต่ไห่ถงคิดว่า ถ้าจ้านอิ้นไม่ร้องขอให้ใช้ชีวิตคู่ นางก็จะไม่มีทางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง
หลังจากลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองเข้าห้องแล้ว ไห่ถงก็เดินไปที่ครัว
ในครัวสะอาดสะอ้าน แต่ไม่มีอุปกรณ์ครัวเลยสักอย่าง ระเบียงทั้งสองข้างก็ว่างเปล่า เพราะพื้นที่กว้าง แม้แต่ระเบียงก็ยังให้ความรู้สึกโปร่งโล่ง ไห่ถงคิดว่าถ้าเลี้ยงดอกไม้ไว้ตรงระเบียงบ้าง แล้วซื้อเก้าอี้ชิงช้ามาตั้งไว้ตรงระเบียง เวลาว่างนั่งอ่านหนังสือชมดอกไม้บนเก้าอี้ชิงช้าก็คงจะสบายน่าดู
ดูท่าแล้ว ปกติจ้านอิ้นคงไม่กินข้าวที่บ้าน
เมื่อนางย้ายเข้ามาอยู่แล้ว ก็ย่อมต้องหุงหาอาหารกิน ดังนั้นไห่ถงจึงเริ่มลงมือจากครัวก่อน โดยสั่งซื้ออุปกรณ์ครัวออนไลน์มากมาย ส่วนเรื่องเลี้ยงดอกไม้ที่ระเบียงและซื้อเฟอร์นิเจอร์อื่น ๆ นางคิดว่ารอจ้านอิ้นกลับมาแล้วค่อยถามความคิดเขา
ยังไงก็ตามนี่เป็นบ้านของเขา นางก็เป็นแค่คนมาขออาศัยอยู่
เมื่อกดสั่งซื้ออุปกรณ์ครัวแล้ว ไห่ถงดูเวลา ต้องรีบกลับไปช่วยงานที่ร้านแล้ว
นางคว้ากุญแจ หยิบมือถือ แล้วรีบลงไปชั้นล่าง
ตอนที่นางกลับมาถึงร้าน ก็เป็นเวลาเลิกเรียนของนักเรียนพอดี
เพื่อนรักเสิ่นเสี่ยวจวินถามนางด้วยความเป็นห่วงว่า "ถงถง เมื่อเช้าเธอไปทำอะไรมาหรือ"
"ฉันย้ายบ้านน่ะ"
"ย้ายบ้าน? ทำไมต้องย้าย? เธออยู่ที่พี่สาวเธอน่ะไม่ดีอยู่แล้วหรือ"
ไห่ถงเหลือบมองข้างนอก แม้จะเป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว แต่นักเรียนยังไม่พากันออกมา จึงยังไม่ค่อยมีงาน ทำให้ได้บอกเหตุผลให้เพื่อนฟังว่า "พี่เขยฉันรำคาญที่ฉันอยู่บ้านเขา ทะเลาะกับพี่สาวฉันตลอด ฉันไม่อยากให้พี่สาวฉันลำบากใจอีกแล้ว เลยย้ายออกมา"
"เธอก็จ่ายค่ากินอยู่ให้ไม่ใช่หรือ พี่เขยเธอยังรำคาญอีกหรือ ปกติเห็นพี่เขยก็ดูดีกับเธอดีนะ"
เสิ่นเสี่ยวจวินรู้สึกว่าพี่เขยของไห่ถงทำไม่ถูก
ไม่ใช่ว่ามาอยู่กินฟรีนี่นา
ไห่ถงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันให้เงินพี่สาวฉันเดือนละห้าพัน แต่ฉันบอกให้พี่สาวฉันเก็บไว้สามพัน แล้วบอกพี่เขยแค่ว่าฉันให้ไปสองพัน พี่สาวฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูก ไม่มีรายได้มาเลย จะซื้ออะไรนิดหน่อยก็ต้องยื่นมือขอเงินพี่เขย พอขอหลายครั้งพี่เขยก็จะให้พี่สาวฉันเห็นสีหน้า"
"พี่เก็บเงินไว้บ้าง ยามฉุกเฉินจะได้เอามาใช้ได้ ไม่ต้องถูกพี่เขยด่า"
เสิ่นเสี่ยวจวินคิดดูแล้วก็เห็นว่าเพื่อนทำถูกต้อง จึงถอนหายใจว่า "ผู้ชายชอบพูดว่า 'ฉันเลี้ยงเธอเอง' พอเลี้ยงจริง ๆ กลับรำคาญนั่นนี่ ด่าไม่เลิก เราๆ ผู้หญิงนี่พอแต่งงานแล้วก็ต้องทุ่มเทให้ครอบครัวนี้ ยังต้องทนกับความเข้าใจผิดอีกสารพัด ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย"
"รอให้หยางหยางเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้ว ค่อยให้พี่ไห่หลิงหางานทำเถอะ ผู้หญิงอย่างเรานี่ไม่ว่าเวลาไหนก็ต้องรักษาอิสรภาพทางการเงินไว้ มีเงินก็เชิดหน้าได้"
ไห่ถงพยักหน้า พี่สาวนางอยากไปทำงานมานานแล้ว แต่ไม่มีใครช่วยเลี้ยงลูก พ่อแม่สามีทั้งด่าพี่สาวนางว่าหาเงินไม่ได้ เอาแต่ใช้เงินลูกชาย ทั้งไม่ยอมช่วยเลี้ยงหลานให้
แถมยังอยากเร่งให้พี่สาวนางมีลูกคนที่สองอีก
"พี่สาวเธอยอมให้เธอย้ายออกมาหรือ"
เสิ่นเสี่ยวจวินรู้ว่าสองพี่น้องเพื่อนต้องพึ่งพากันมานานหลายปี พี่ไห่หลิงเป็นห่วงน้องสาวที่สุด จะยอมให้น้องสาวย้ายออกมาได้อย่างไร
"ฉันแต่งงานแล้วน่ะ"
"หา? อะไรนะ? เธอแต่งงานแล้ว? เมื่อก่อนแฟนก็ยังไม่มีเลย เธอแต่งกับใคร"
เมื่อเสิ่นเสี่ยวจวินเข้าใจคำพูดของเพื่อนแล้ว ก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง
"รอก่อนแล้วค่อยบอกเธอนะ ตอนนี้ไม่สะดวกอธิบายให้ชัด ต้องทำงานแล้ว"
มีนักเรียนหลายคนเดินเข้ามาในร้านหนังสือของทั้งคู่ เสิ่นเสี่ยวจวินอยากถามให้รู้เรื่อง แต่กลับไม่มีโอกาสเลยชั่วขณะ
ทั้งสองคนยุ่งเรื่อยมาจนกระทั่งนักเรียนกลับบ้านกันหมดแล้ว ถึงมีเวลาสั่งข้าวมากิน
"ถงถง รีบบอกมา เกิดอะไรขึ้น ไหนว่าเธอแต่งงานกับใคร"
ทั้งสองเป็นเพื่อนนักเรียนเก่าแถมยังเป็นเพื่อนรักกัน ไห่ถงเชื่อใจนาง จึงบอกสาเหตุที่แต่งงานแบบปุบปับของตัวเองให้เพื่อนฟังทั้งหมด แต่ข้อมูลสามีที่แต่งด้วยแบบเร่งด่วนนั้น นางรู้มาน้อยเหลือเกิน ไม่สามารถเล่าละเอียดได้
หลังจากฟังจบแล้ว เสิ่นเสี่ยวจวินมองจ้องไห่ถงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยื่นมือมาจิ้มหน้าผากไห่ถง แล้วพูดว่า "ใจเธอนี่ถึงไม่เบาจริง ๆ เจอหน้ากันครั้งแรกก็กล้าไปจดทะเบียนสมรส ถ้าเธอหาที่อยู่ไม่ได้จริง ๆ จะย้ายมาอยู่บ้านฉันก็ได้ ที่บ้านฉันมีห้องว่างตั้งเยอะ"
เสิ่นเสี่ยวจวินครอบครัวมีฐานะดี นางมาเปิดร้านนอกบ้านก็แค่ฆ่าเวลา
"ถ้าเธออยากหาคนแต่งเพื่อให้พี่ไห่หลิงสบายใจ ก็ลองไปหาลูกพี่ลูกน้องฉันดูสิ พี่ชายฉันเป็นคนซื่อสัตย์ภักดี อารมณ์อ่อนโยน และมีงานดี ๆ ทำอีกต่างหาก ให้เขาแต่งกับเธอ เขายินดีแน่ๆ ไม่ดีกว่าไปแต่งกับคนแปลกหน้าที่ไหน"
"ยายแก่ที่เธอช่วยไว้ตอนนั้น คงไม่ได้จงใจคิดจะวางแผนอะไรกับเธอ โดยการแสร้งทำเป็นล้มให้เธอช่วยแล้วพาไปส่งโรงพยาบาลหรอกนะ"
ไห่ถงหลุดหัวเราะแล้วพูดว่า "เสี่ยวจวิน ลูกพี่ลูกน้องเธอมีแฟนแล้วนะ คุณย่าจ้านก็ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก ฉันกับคุณจ้านจะว่าไปก็ไม่สนิท แต่ดูออกว่าคนอย่างเขาคงมีนิสัยดีไม่เลว ยังไงฉันก็แค่หาคนมาใช้ชีวิตร่วมกัน"
เสิ่นเสี่ยวจวินอดบ่นพึมพำไม่ได้ว่า "แม่ของข้าก็ไม่เคยเห็นดีกับแฟนของลูกพี่ลูกน้องข้าอยู่แล้วนี่นา การแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เธอจะไปหาคนมาใช้ชีวิตร่วมกันง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง ถงถง เธอนี่ทำให้ข้าโมโหจริงเชียว ถ้าพี่ไห่หลิงรู้ความจริงจะต้องเสียใจแย่เลย"