เมื่อฝูงคนงานที่รวมตัวกันหนาแน่นค่อย ๆ แผ่กระจายออกไป มุ่งหน้าสู่เขตรอบนอกของป่าอสูร กู้ฉางเซิงก็ปะปนไปกับกลุ่มคน หลบซ่อนตัวเข้าไปในป่าอย่างเงียบเชียบ
เพียงไม่กี่อึดใจ กู้ฉางเซิงก็มุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของป่า
เหตุผลที่ต้องเข้าไปในส่วนลึก ก็เพราะกู้ฉางเซิงรู้ดีว่า ตราบใดที่คนงานเหล่านี้ยังไม่ถูกกำจัดจนหมดสิ้น เขตรอบนอกของป่าจะต้องมีพวกปีศาจร้ายสายมารที่เก็บโอสถมนุษย์จำนวนมากเริ่มลงมือเก็บเกี่ยวคนงานเหล่านี้อย่างแน่นอน
หากต้องการหลบเลี่ยงพวกปีศาจร้ายสายมารเหล่านี้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือการซ่อนตัวในที่ที่พวกมันไม่ไป
และเขตชั้นในที่ศิษย์นอกไม่กล้าเข้าไปนั้น คือสถานที่ที่ดีที่สุดในการหลบเลี่ยงพวกมัน
"โชคดีที่ข้าได้รับเศษเสี้ยวความทรงจำของหมาป่าอสูร ทำให้รู้การกระจายตัวของอสูรนานาชนิดในบริเวณนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงหลบได้ยากจริง ๆ"
ครั้งก่อนที่กู้ฉางเซิงเข้าไปในป่าอสูรเพื่อแย่งชิงผลวิญญาณของเฉินหยาง เขาก็ได้ฆ่าหมาป่าอสูรตัวนั้นไปพร้อมกัน
หลังจากที่กู้ฉางเซิงได้รับเศษเสี้ยวความทรงจำของหมาป่าอสูร เขาไม่เพียงรู้เวลาเปิดของถ้ำพำนักของผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่ยังรู้การกระจายตัวของอสูรทรงพลังรอบบริเวณนี้อีกด้วย
และความทรงจำเหล่านี้ ตอนนี้ก็ได้ใช้ประโยชน์เสียที
"ตามที่บันทึกไว้ในความทรงจำของหมาป่าอสูร ตอนนี้พญางูเขียวฟ้าควรจะกำลังกกไข่อยู่ การไปตอนนี้จึงเหมาะสมที่สุด ไม่เพียงจะไม่ถูกพญางูเขียวฟ้าขับไล่ อสูรตัวอื่น ๆ ก็ไม่กล้าบุกรุกเข้าไปโดยพลการเช่นกัน"
หลังจากพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง กู้ฉางเซิงก็เดินทางตามเศษเสี้ยวความทรงจำของหมาป่าอสูร ไปยังอาณาเขตที่พญางูเขียวฟ้าครอบครองอยู่
พญางูเขียวฟ้าเป็นอสูรขั้นสองขั้นสูงสุด พลังของมันเทียบเท่ากับขอบเขตสูงสุดของขั้นสร้างฐานของผู้บำเพ็ญ พลังแข็งแกร่งมาก เป็นหนึ่งในอสูรที่ไม่อาจหาเรื่องได้ในเขตรอบนอกแห่งนี้
ในความทรงจำของหมาป่าอสูร พญางูเขียวฟ้าตัวนี้เพิ่งวางไข่ไปครอกหนึ่ง กำลังเฝ้าไข่ให้ฟักอยู่ ดังนั้นกู้ฉางเซิงจึงเลือกตรงไปยังอาณาเขตที่พญางูเขียวฟ้าอยู่