ยามนี้หลิวหู่ไม่คิดไม่ฝันว่าตนจะต้องมาตายในมือของกู้ฉางเซิง
เจ้ากระดูกอ่อนที่สุดในฝ่ายคนรับใช้แห่งนี้ ผู้ที่เอาแต่ประจบประแจง ยอมให้พวกเขาร่วมกันกดขี่แย่งชิงทรัพยากร กระทั่งก่อนที่จะกลายมาเป็นคนรับใช้ที่นี่ หลิวหู่ก็ได้วางแผนไว้แล้วว่าจะใช้เจ้าขยะกู้ฉางเซิงเป็นตัวล่อ ให้ไปดึงดูดสายตาของพวกอสูร แล้วตนเองจะได้เก็บกวาดพืชวิญญาณให้มากขึ้นกว่าเดิม
แต่ใครจะไปรู้ ว่าตอนที่เขาหมดหนทางแล้วกลับมาเห็นกู้ฉางเซิงอีกครั้ง หลิวหู่ยังคิดว่าตนเป็นผู้ได้รับพรแห่งโชคชะตา คิดว่าแสงสว่างของตนมาแล้ว กลับไม่คิดว่าเจ้าคนที่ถูกพวกเขารังแกมาตลอด จะเป็นมังกรจริงที่แสร้งทำเป็นหมูอย่างถึงพริกถึงขิง
"ขอโทษทีที่ถูกเจ้าจับได้"
กู้ฉางเซิงยิ้มอย่างกระดากอาย
หัวใจของหลิวหู่แตกสลายแล้ว ยามนี้เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย ตามธรรมเนียมแล้วยามนี้ควรจะพูดคำสั่งเสียสุดท้าย รำลึกถึงชีวิตของตนเอง ทว่าสิ่งที่กู้ฉางเซิงทำให้นั้นสร้างความตกตะลึงให้เขามากเกินไป เขาจึงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจว่า
"ข้าไม่เข้าใจ เจ้ามีรากวิญญาณโกลาหล ตอนเพิ่งเข้ามาในฝ่ายคนรับใช้ ยังไม่ได้เริ่มก้าวสู่เส้นทางการบำเพ็ญ ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ก็มีกระบี่บิน กลายเป็นขั้นสร้างฐานได้แล้วหรือ นี่เจ้าซ่อนเร้นพลังไว้ตั้งแต่แรกหรือ"
เพียงแต่กู้ฉางเซิงขี้เกียจจะอธิบายแล้ว
"เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ สำคัญคือเจ้าจะต้องตายแล้ว พี่หู"
กู้ฉางเซิงขยับจิต เรียกกระบี่บินกลับมาอยู่ในมือ
มองดูหลิวหู่ผู้หมายจะยึดครองทรัพยากรของตนมาโดยตลอด กู้ฉางเซิงไร้ซึ่งความเศร้าหรือดีใจ มีเพียงความสงบนิ่ง
อันที่จริง ต่อให้เขาไม่ฆ่าหลิวหู่ หลิวหู่ก็อยู่ไม่รอด อย่างไรเสียเขาก็ได้กินโอสถที่มีพิษเข้าไปแล้ว อีกทั้งยังถูกคนจับตามอง หลิวหู่ต้องตายอย่างแน่นอน นี่คือความน่าเศร้าของการเป็นคนรับใช้