"ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหมอนี่คงไม่รู้สินะ ว่าเพื่อจะปักเมล็ดมารลงในใจของเขา ข้าต้องสิ้นเปลืองพลังวิญญาณเศษเสี้ยวสุดท้ายที่ข้ามีอยู่ไปเกินครึ่งแล้ว"
"ท่ามกลางกระแสความทรงจำมหาศาลปะทะเข้าใส่อย่างนี้ เมล็ดมารได้หยั่งรากลึกแน่นหนาแล้ว ต่อให้อยากจะดิ้นหลุดจากวังวนนี้ ก็สลัดไม่หลุดเด็ดขาด"
ตอนนี้มารเฒ่าหัวเราะอย่างสบายอกสบายใจ นึกถึงช่วงเวลาสองปีอันมืดมนที่ต้องผ่านพ้นไป หลังจากที่ตนใช้ความยากลำบากสุดกำลังหนีออกมาจากแรงกดทับของถ้ำพำนักนั้นได้ ในที่สุดมารเฒ่าก็เห็นแสงสว่างแห่งความหวัง
วิชาใจปักมารนี้สืบทอดมาจากอิทธิฤทธิ์โบราณ ครั้นเมล็ดมารถูกปักลงในจิตใจแล้ว ก่อเกิดเป็นความยึดมั่นในใจขึ้นมา ก็ไม่อาจขจัดออกไปได้อีก
ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ก็ไม่อาจเยียวยาความยึดมั่นเช่นนี้ให้หายขาดได้
และเมล็ดมารเมล็ดนี้ก็คือเมล็ดมารดั้งเดิมที่สุด
เป็นเมล็ดมารที่มารเฒ่าผู้เป็นต้นธารสืบทอดให้เป็นคนแรก เมล็ดมารนี้บริสุทธิ์ที่สุด เกิดจากการสืบทอดที่ฝังอยู่ในความทรงจำของมารเฒ่า
เจ้าหมอนี่แค่ขั้นสร้างฐานเท่านั้น ต่อให้ซ่อนเร้นความลึกไว้เพียงใด ต้องเผชิญกับอิทธิฤทธิ์โบราณเช่นนี้ ก็ไม่มีทางต้านทานได้
"เมื่อเคล็ดโลหิตมารหมุนเวียนเต็มที่แล้ว เจ้าก็จงกลายเป็นหุ่นเชิดของข้าเสียเถิด พลังบำเพ็ญทั้งหมดของเจ้า เลือดเนื้อทั้งหมดของเจ้า จะกลายเป็นธาตุหล่อเลี้ยงของข้า ช่วยให้ข้าบรรพชนเลือดบาปหวนคืนสู่โลกอีกครั้ง"
"ฮ่าฮ่าฮ่า จอมทาสผู้น่ารักของข้า เจ้าเตรียมตัวยอมจำนนต่อบรรพชนผู้นี้แล้วหรือยัง?"
พร้อมกับความทรงจำและวิชาใจปักมารค่อย ๆ สำเร็จสมบูรณ์ กู้ฉางเซิงดูเหมือนกำลังจะถูกความทรงจำของมารเฒ่าแทนที่ พลังวิญญาณและเลือดเนื้อทั้งหมดของเขากำลังถูกเคล็ดโลหิตมารเปลี่ยนแปลงไป
ท่ามกลางการสืบทอดที่ซ่อนเร้นอยู่ในความทรงจำของเคล็ดโลหิตมาร จู่ ๆ ก็ปรากฏพันธสัญญานายกับบ่าวขึ้นมาฉบับหนึ่ง
เสียงเย้ายวนหนึ่งดังขึ้นในห้วงสมองของกู้ฉางเซิง
"เซียนกับมารห่างกันเพียงความคิดชั่วขณะ ยอมเป็นมารให้คนทั้งโลกเป็นหนี้ข้า ดีกว่าเป็นเซียนให้คนทั้งโลกหักหลังข้า..."