บทที่ 1 ฝึกยุทธ์แปดปี แล้วเจ้ามาบอกข้าว่านี่คือโลกไซอิ๋ว?
ซูเฉินยืนอยู่บนถนนในนครหลวงแคว้นเจียง มองเจ้าลิงตรงหน้าที่สวมเสื้อผ้ามนุษย์และพูดภาษามนุษย์ได้ ทั้งร่างแข็งค้างไปหมด
เจ้าลิงตัวนั้นสูงราวสามฉื่อ สวมเสื้อคลุมผ้าดิบตัวหนึ่งที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน คลุมร่างของมันไว้ แม้ฝีเย็บจะหยาบกระด้าง แต่ก็พอเรียกได้ว่าเป็นเสื้อผ้า บนศีรษะสวมหมวกใบหนึ่ง บังหัวที่เต็มไปด้วยขนฟูของมัน
มันนั่งยองอยู่บนขั้นหินริมถนน ดวงตาสีทองเปล่งประกายว่องไว
“พี่ชาย ข้ามาจากภูเขาดอกไม้ผล ขอถามหน่อยว่าเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีเซียนอยู่ที่ใด?”
เจ้าลิงเอียงคอพินิจซูเฉิน น้ำเสียงแฝงความอยากรู้อยากเห็น
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามาจากภูเขาดอกไม้ผลหรือ?”
ซูเฉินกดความตกตะลึงในใจไว้ พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูสงบที่สุด
“ใช่แล้ว!”
เจ้าลิงตบต้นขาดังฉาด “ข้าเคยเป็นราชาลิงผู้งดงามแห่งภูเขาดอกไม้ผล เดิมทีควรได้เสพสุขอย่างอิสระ แต่หลายวันก่อนจู่ ๆ ก็คิดได้เรื่องหนึ่ง แม้ข้าจะครองราชย์อยู่บนภูเขา แต่ท้ายที่สุดก็หนีไม่พ้นเกิดแก่เจ็บตาย”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของมันก็ต่ำลง
“ข้าเห็นลิงเฒ่าลิงแก่ตายไปทีละตัว ข้าไม่อยากกลายเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน”
“เพราะฉะนั้นเจ้าจึงออกตามหาวิถีแห่งความเป็นอมตะหรือ?”
“ถูกต้อง!”
เจ้าลิงเกาแก้มตัวเอง
“ข้าเที่ยวไปทั่วชมพูทวีปหลายปี เรียนรู้การพูดภาษามนุษย์ สวมเสื้อผ้ามนุษย์ และรู้จักมารยาทของมนุษย์ แต่สิ่งที่มนุษย์พวกนั้นฝึกฝนล้วนเป็นวิชาต่อสู้ ต่อให้ฝึกหนักเพียงใดก็เป็นเซียนไม่ได้”
หัวใจของซูเฉินเต้นรัว
ชมพูทวีป
ภูเขาดอกไม้ผล
ราชาลิงผู้งดงาม
ตามหาวิถีแห่งความเป็นอมตะ
เมื่อนำคำสำคัญเหล่านี้มาประกอบเข้าด้วยกัน คำตอบก็แทบจะปรากฏชัดอยู่แล้ว
เจ้าลิงตรงหน้านี้ก็คือมหาเทพเทียบฟ้าในอนาคต ซุนอู๋คง!
และโลกใบนี้ก็คือโลกไซอิ๋วอย่างไม่ต้องสงสัย!
“พี่ชาย เจ้าเป็นอะไรไป? สีหน้าไม่ค่อยดีเลย”
เจ้าลิงถามด้วยความห่วงใย
ซูเฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ในใจเขาก่นด่าอย่างบ้าคลั่ง
แปดปี!
ฝึกฝนอย่างหนักมาตลอดแปดปีเต็ม!
ฝึกจนกลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งแคว้นเจียง!
แล้วผลเป็นอย่างไร?
นี่มันโลกไซอิ๋วนี่นา!
ไม่ว่าจะเป็นซุนอู๋คงก่อมหาโรงบนสวรรค์ การเดินทางแสวงบุญที่ต้องเผชิญอุปสรรคถึงแปดสิบเอ็ดครั้ง หรือเหล่าเทพเซียนเต็มท้องฟ้า!
คนธรรมดาที่ฝึกยุทธ์อย่างเขา ในโลกเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก
“ข้าได้ยินคนพูดว่าในโคทวีปมีภูเขาเซียน บนภูเขาเซียนมีเซียนอาศัยอยู่”
เจ้าลิงพูดต่อ “ข้าตั้งใจจะไปตามหาเซียนเหล่านั้น เพื่อเรียนวิถีแห่งความเป็นอมตะ ไม่แก่ไม่ตาย ข้าได้ยินว่าพี่ชายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งแคว้นเจียง คงมีความรู้กว้างขวาง ไม่ทราบว่ารู้หรือไม่ว่าภูเขาเซียนอยู่ที่ใด?”
ซูเฉินอ้าปากค้าง
เขารู้แน่นอน
ภูเขาหลิงไถฝางฉุน ถ้ำพระจันทร์เสี้ยวสามดาว
ปรมาจารย์โพธิ
แต่ในจังหวะนั้นเอง ความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งก็พลันผุดขึ้นในใจ
อักษรสีทองแถวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเขา
【คัมภีร์ลับฟ้า】เปิดใช้งานแล้ว
【ตรวจพบว่าผู้ถือครองได้พบกับตัวเอกแห่งไซอิ๋ว และพัวพันกับเหตุปัจจัยแห่งไซอิ๋ว】
【รางวัลเปิดใช้งานครั้งแรก: แต้มลับฟ้า +100】
ซูเฉินชะงักงัน
ระบบพิเศษหรือ?
เขาทะลุมิติมาแปดปี ไม่เคยมีระบบใดตื่นขึ้นมาเลยสักครั้ง นึกว่าตนเป็นเพียงผู้ทะลุมิติธรรมดาคนหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าระบบพิเศษจะเพิ่งปรากฏเอาตอนนี้!
ข้อมูลอีกมากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมอง
【คัมภีร์ลับฟ้า】สามารถบดบังลิขิตฟ้าของเขา ทำให้ยอดฝีมือแห่งสามโลกไม่อาจคำนวณหาตัวเขาได้
สามารถหยั่งรู้เหตุปัจจัยลี้ลับที่ซ่อนอยู่ในโลกไซอิ๋ว
สามารถใช้แต้มลับฟ้าเพื่อรับคำชี้แนะ
ส่วนแหล่งที่มาของแต้มลับฟ้า ก็คือการเปลี่ยนแปลงเหตุปัจจัยแห่งไซอิ๋ว!
หัวใจของซูเฉินเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม
นี่หมายความว่าอย่างไร?
หมายความว่าเขาไม่ต้องเป็นจอมยุทธ์ธรรมดาสามัญต่อไป!
หมายความว่าเขามีโอกาสก้าวไปได้ไกลยิ่งขึ้นในโลกที่มีเซียนอยู่ทุกหนแห่ง!
“พี่ชาย? พี่ชาย?”
เสียงของเจ้าลิงดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง
“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
ซูเฉินมองเจ้าลิงตรงหน้า ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านสมอง
ในเรื่องเดิม ซุนอู๋คงตามหาภูเขาหลิงไถฝางฉุนด้วยตัวเอง
ถ้าเขาไปด้วยล่ะ?
นี่นับเป็นการเปลี่ยนแปลงเหตุปัจจัยหรือไม่?
“ข้ารู้จริง ๆ ว่าภูเขาเซียนอยู่ที่ใด”
ซูเฉินเอ่ยขึ้น
เจ้าลิงผุดลุกขึ้นทันที “จริงหรือ?”
“จริง” ซูเฉินพยักหน้า “แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
“เงื่อนไขอะไร?”
“ข้าอยากไปกับเจ้า”
เจ้าลิงชะงักไป ก่อนจะแสยะยิ้ม
“ดีเลย ข้าเดินทางคนเดียวกำลังเหงาพอดี แล้วพวกเราจะออกเดินทางเมื่อไร?”
“ข้าต้องกลับไปบอกกล่าวทางบ้านก่อน อีกสองวันพบกันที่ประตูเมืองฝั่งตะวันตก”
ซูเฉินพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที
เขาต้องกลับไปจัดการเรื่องทางบ้านให้เรียบร้อย
ตระกูลซูในแคว้นเจียงนับเป็นตระกูลมั่งคั่ง บิดามารดายังมีชีวิตอยู่ และเขายังมีพี่ชายอีกคน
หากเขาจะจากไป ก็ต้องฝากฝังบิดามารดาไว้กับพี่ชาย
……
สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ซูเฉินยืนอยู่หน้าจวนตระกูลซู มือหิ้วห่อสัมภาระไว้ห่อหนึ่ง
ข้างในบรรจุเสบียงแห้ง เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน และเงินอีกจำนวนหนึ่ง
ซูหยวนชานผู้เป็นบิดายืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“เฉินเอ๋อร์ เจ้าจะไปจริง ๆ หรือ?”
“ท่านพ่อ ข้าจำเป็นต้องไป” ซูเฉินตอบอย่างจริงจัง
“โลกนี้กว้างใหญ่ แคว้นเจียงเป็นเพียงดินแดนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ข้าอยากออกไปเห็นโลกภายนอก อยากตามหาพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า”
มารดาหลี่ซื่อขอบตาแดงก่ำ
“เฉินเอ๋อร์เป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว แม่ก็จะไม่ห้ามเจ้า เพียงแต่…อยู่ข้างนอกต้องระวังตัวให้มาก”
“ท่านแม่วางใจเถิด ข้าจะระวัง”
ซูเฉินหันไปมองซูเฟิงผู้เป็นพี่ชาย
“พี่ใหญ่ ท่านพ่อท่านแม่ต้องฝากพี่ดูแลแล้ว”
ซูเฟิงตบบ่าเขา
“เจ้าไปบุกเบิกเส้นทางของตัวเองได้อย่างสบายใจ ทางบ้านมีข้าอยู่”
หลังกล่าวลาบิดามารดาและพี่ชาย ซูเฉินก็ก้าวยาว ๆ ออกไปนอกประตูเมือง
เจ้าลิงรออยู่ที่นั่นแล้ว
มันสะพายไม้กระบองท่อนหนึ่งที่ไม่รู้ไปหามาจากไหน พอเห็นซูเฉินเดินมา ก็รีบกระโดดขึ้นทันที
“พี่ชาย ในที่สุดเจ้าก็มา!”
“ขออภัยที่ให้พี่ลิงรอนาน”
“ไม่ช้าไม่เร็ว พวกเราออกเดินทางกันเลยไหม?”
“เดี๋ยวก่อน”
ซูเฉินหลับตาลง
【ต้องการใช้แต้มลับฟ้า 100 แต้ม เพื่อรับเส้นทางที่ถูกต้องไปยังภูเขาหลิงไถฝางฉุนหรือไม่?】
เขาท่องในใจว่า ใช่
วินาทีถัดมา แผนที่ชัดเจนภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมอง
ออกเดินทางจากแคว้นเจียง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านเทือกเขาชิงยุน ข้ามแม่น้ำ แล้วข้ามเทือกเขาหมื่นจ้าง…
เส้นทางทุกช่วงถูกระบุไว้อย่างชัดเจน
【แต้มลับฟ้า -100】
【แต้มลับฟ้าปัจจุบัน: 0】
【ตรวจพบว่าผู้ถือครองเปลี่ยนแปลงเหตุปัจจัยแห่งไซอิ๋ว (เดินทางไปแสวงหาเซียนพร้อมซุนอู๋คง) ก่อให้เกิดผลกระทบเล็กน้อย】
【แต้มลับฟ้า +50】
【แต้มลับฟ้าปัจจุบัน: 50】
ซูเฉินลืมตาขึ้น มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ
เปลี่ยนแปลงเหตุปัจจัยก็ได้รับแต้มลับฟ้าได้
ระบบพิเศษนี้น่าสนใจจริง ๆ!
“พี่ลิง ไปกันเถอะ”
“ไปทางไหน?”
“ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ!”
คนหนึ่งลิงหนึ่งเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ มุ่งหน้าออกไป โดยมีนครหลวงแคว้นเจียงค่อย ๆ ลับหายอยู่เบื้องหลัง
เบื้องหน้าคือเส้นทางเซียนที่ไม่รู้จัก
ระหว่างทางเจ้าลิงกระโดดโลดเต้นไปมา เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
“พี่ชาย เจ้าคิดว่าเซียนบนภูเขาเซียนจะรับข้าเป็นศิษย์ไหม?”
“รับแน่นอน”
ซูเฉินตอบอย่างมั่นใจ
ปรมาจารย์โพธิจะรับซุนอู๋คงเป็นศิษย์ และถ่ายทอดเจ็ดสิบสองการแปลงร่างกับเมฆพลิกตัวให้เขา
ส่วนตัวเขาเอง…
ซูเฉินลูบกระบี่ยาวตรงเอว
เขาฝึกยุทธ์มาถึงแปดปี แม้ในโลกไซอิ๋วจะไม่มีค่าให้กล่าวถึง แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ใช่คนไร้ความสามารถ
ขอเพียงได้กราบปรมาจารย์โพธิเป็นอาจารย์ เขาก็มีโอกาสฝึกฝนวิชาเซียนที่แท้จริง!
“พี่ชาย เหตุใดเจ้าถึงอยากไปแสวงหาเซียนกับข้า?”
จู่ ๆ เจ้าลิงก็ถามขึ้น
ซูเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง
“เพราะข้าก็อยากเป็นอมตะ”
เจ้าลิงแสยะยิ้ม
“เหมือนข้าเลย!”
ซูเฉินยื่นมือออกไป
“จากนี้พวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว! ต่อไปข้าจะเรียกเจ้าว่าพี่ลิง ส่วนเจ้าเรียกข้าว่าน้องก็พอ”
เจ้าลิงยื่นมือที่เต็มไปด้วยขนของตนออกมาเช่นกัน
“ได้เลย น้องชาย”
ท่ามกลางแสงตะวัน เงาสองสายค่อย ๆ เดินห่างออกไป
คนหนึ่งลิงหนึ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางแสวงหาเซียน