อู๋ชีซิ่นจากไปแล้ว คุณย่าหย่ามาหาเกาเยว่
คุณย่าหย่า: "เมื่อครู่ฉันได้ยิน เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ต้องการผู้ปกป้อง?"
เกาเยว่: "หนูยังเด็กอยู่ ยังไม่อยากคิดเรื่องพวกนี้"
คุณย่าหย่าขมวดคิ้ว: "เจ้าไม่เด็กแล้ว เจ้าหนูเผ่าพันธุ์หญิงบ้านข้างๆ อย่างชุ่ยสื่ออายุเท่ากับเจ้า ข้างกายมีผู้ปกป้องสิบสองคนแล้ว แต่เจ้ากลับไม่มีสักคน"
เกาเยว่เกาหัวอย่างเขินอาย
นางไม่อยากมีผู้ปกป้องหรือไร?
แต่ผู้ปกป้องในโลกอสูรต่างจากผู้เกี้ยวพาราสีในโลกมนุษย์ เมื่อผู้ชายได้ประทับเครื่องหมายสัตว์อสูรของตนลงบนตัวผู้หญิงเผ่าพันธุ์หญิงคนใดแล้ว ก็เหมือนการประกาศภักดีไม่ผิดเพี้ยน ผู้ชายจะทุ่มเทให้กับคนที่ตนปกป้องอย่างจริงจัง ต้นทุนที่จมลงไปนั้นมหาศาลมาก
หากสุดท้ายนางไม่จับคู่กับพวกเขา เวลาของพวกเขาก็จะสูญเปล่า
โดยเฉพาะอู๋ชีซิ่นอายุยี่สิบสามแล้ว หากนางทำให้เขาล่าช้าไปสองสามปี เขาจะหาผู้หญิงเผ่าพันธุ์หญิงได้ยากมาก ผู้หญิงสัตว์อสูรในที่นี้ก็รังเกียจผู้ชายสัตว์อสูรที่แก่เกินไปเหมือนกัน
เกาเยว่พูด: "การรับผู้ปกป้องมันไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าต่อมาหนูไม่อยากจับคู่กับพวกเขา จะไม่เป็นการทำให้พวกเขาเสียเวลาไปหรอกหรือ?"
คุณย่าหย่า: "งั้นก็รับพวกเขามาหมดเลยสิ"
เกาเยว่เบิกตากว้าง: "แบบนั้นไม่ได้!"
คุณย่าหย่า: "งั้นก็เลือกบางส่วนมาจับคู่"
เกาเยว่: "หนูอยากจับคู่กับผู้ชายที่ตัวเองชอบเท่านั้น ถ้าหาไม่ได้ หนูก็ไม่จับคู่"
คุณย่าหย่ามองนางอย่างตกตะลึง ราวกับมองเด็กประหลาด
ผู้หญิงเผ่าพันธุ์หญิงทุกคนต้องการให้ตัวเองมีผู้ชายมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ อันดับแรกคิดถึงความแข็งแกร่ง หากไม่ได้จริงๆ ก็ใช้ปริมาณเข้าชดเชย ปริมาณชนะคุณภาพ
ถ้าไม่ชอบอีกฝ่าย ก็แค่หลังจับคู่ส่งตัวเขาไปให้ไกลๆ ไม่ให้เขาเข้าใกล้