โม่หยาเปิดริมฝีปากบางที่ไร้สีเลือดราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง เกาเยว่โอบเขาไว้ และยัดผลึกสัตว์ขั้นสามจำนวนหนึ่งใส่ในมือของเขา พร้อมกับเอามือปิดปากของเขา ไม่ต้องการให้เขาพูดอีกต่อไป
"รีบดูดซับเถอะ" เธอกล่าว
โม่หยาจึงดูดซับผลึกสัตว์อย่างเงียบ ๆ
เกาเยว่รอจนเขาดูดซับเสร็จและสะสมพลังได้บ้างแล้ว ก็รีบให้เขาเปิดมิติส่วนตัว นำผลึกสัตว์ระดับสูงออกมาเพื่อดูดซับโดยเร็วที่สุด
โม่หยามองใบหน้าที่อิดโรยของเกาเยว่ รู้ดีว่าตอนนี้คำปลอบโยนใด ๆ ก็ไร้ประโยชน์ มีเพียงการฟื้นตัวโดยเร็วเท่านั้นที่ทำให้เธอดีขึ้นได้
เขาจึงไม่พูดอะไรอีก หยิบผลึกสัตว์ออกมาเริ่มดูดซับ
เกาเยว่นั่งอยู่ในกองเลือดโอบกอดโม่หยาอยู่ มองดูร่างกายที่บอบช้ำของเขาค่อย ๆ งอกใหม่เป็นเนื้อและเลือดทีละน้อย ในที่สุดเธอก็รู้สึกว่าร่างกายที่เย็นเฉียบของเธอเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ
เธอก้าวออกมาจากฝันร้ายอันมืดหม่น กลับมายังโลกแห่งความจริง
จนถึงตอนนี้เธอจึงมีเวลาสนใจสิ่งอื่นได้
นางหันไปยิ้มให้หมอผีด้วยความซาบซึ้ง กลัวว่าจะรบกวนการดูดซับผลึกสัตว์ของโม่หยาจึงไม่ส่งเสียง ได้แต่ขอบคุณเขาด้วยรูปปาก
"ขอบคุณมาก วันหน้าแม่นางกับโม่หยาจะต้องขอบคุณท่านอย่างจริงจัง"
หมอผีโบกมืออย่างเหนื่อยล้า
สื่อว่าไม่ต้องขอบคุณเขา
โม่หยาคือเจ้าหนุ่มน้อยแห่งงูเหลือมเร้นของพวกเขา และยังเป็นงูเหลือมดำขุนเขาที่หายาก ย้อนกลับไปถึงบรรพบุรุษ ดังนั้นเขาจะพยายามสุดความสามารถเพื่อรักษาเขาให้หาย
เกาเยว่หันไปขอบคุณคุณย่าหย่าด้วยน้ำตาคลอเบ้า "ขอบคุณท่านด้วย วันนี้ต้องพึ่งพาท่านมาก วันหน้าแม่นางกับโม่หยาจะต้องขอบคุณท่านอย่างจริงจัง"
คุณย่าหย่ามองเธอด้วยความเวทนา แล้วโบกมือให้เธออย่างเมตตา
เมื่อเหล่าผู้เฒ่าเห็นว่าโม่หยาฟื้นตัวมากแล้ว ไม่มีอันตรายอะไร ก็พากันแยกย้ายกลับไป
โม่หยามองใบหน้าอิดโรยของเกาเยว่แล้วพูดว่า "เจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ"
เกาเยว่ส่ายหน้า