เกาเยว่สังเกตสีหน้าของมั่งเลี่ยอย่างรอบคอบ
มั่งเลี่ยเป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าดูขรึม ร่องรอยแห่งกาลเวลาลึกชัด ปกติไม่ค่อยยิ้มแย้ม ในช่วงนี้เขากำลังมองนางด้วยสายตาลึกล้ำ
นางไม่เห็นความคาดหวัง ความเร่งรีบ หรือความเคารพใด ๆ ในสีหน้าของเขา
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางพูดว่า
"หัวหน้าเผ่า ท่านเข้าใจผิดแล้ว โม่หยาจริง ๆ เก็บข้าขึ้นมาจากแม่น้ำในเขตแลกเปลี่ยน หากข้าเป็นทูตหญิงแห่งเทพสัตว์ ข้าคงประกาศให้โลกรู้ไปนานแล้ว หวังว่าพวกท่านจะช่วยปกป้องข้าอย่างสุดชีวิต ทำไมต้องปิดบังด้วยล่ะ?"
สายตาของมั่งเลี่ยกวาดมองใบหน้านางรอบหนึ่ง ไม่พูดอะไร
อากาศเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัดราวกับภูเขา
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาค่อย ๆ เอ่ยปาก: "เจ้าเป็นสัดบ่อยแค่ไหน?"
เกาเยว่ตอบโดยไม่กะพริบตา: "ทุกห้าปีครั้ง"
หยุดไปครู่หนึ่ง นางเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "ท่านไม่ต้องกังวล หัวหน้าเผ่า ต่อจากนี้แม้ช่วงเป็นสัดจะมา ผลกระทบจะไม่รุนแรงนัก และข้าจะเตรียมตัว หาที่หลบซ่อนปิดมิดชิด จะไม่ก่อความวุ่นวายใหญ่โตอีก"
"ต่อจากนี้ข้าจะหาสามีสัตว์อสูรเพิ่ม หากมีปัญหา สามีของข้าก็จะจัดการร่วมกัน จะไม่สร้างปัญหาให้เผ่าอีก"
มั่งเลี่ยกวาดตามองทั้งสองคน ทิ้งคำพูดไว้: "ถ้าไม่ใช่เช่นนั้น ก็พักผ่อนเถอะ"
จากนั้นก็หมุนตัวจากไป
หลังจากมั่งเลี่ยจากไปสักพัก เกาเยว่กระซิบถามโม่หยาเพื่อยืนยัน: "เขาไปแล้วหรือ?"
โม่หยาตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด: "ไปแล้ว"