บนยอดเขาเหลือเพียงพวกเขาสองคน
โม่หยาคอแห้งผาก: "เธอต้องการแค่ฉันเป็นสามีสัตว์อสูรคนเดียว?"
เกาเยว่: "ใช่"
โม่หยาหลับตาลงเบา ๆ หัวใจปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์ อยู่นานก็พูดไม่ออก เขารู้ว่านี่เป็นคำพูดที่ไม่มีทางเป็นจริงได้ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความจริงที่ตอนนี้เขาถูกคำพูดหวาน ๆ ประโยคนี้ทำให้หัวใจเต้นรัว
มือของเกาเยว่ขยับไปมา ค่อย ๆ ขยับเข้าไปจับมือของโม่หยา
มือของเขามีนิ้วเรียวสวย ผิวเรียบเนียนดีเหลือเกิน สัมผัสอุ่นเย็นดั่งหยก ลื่นมือ เส้นเลือดบนหลังมือเห็นชัดงดงาม ดั่งงานศิลปะ
เธอใช้ความกล้า สอดนิ้วของตัวเองเข้าไประหว่างนิ้วเขา
โม่หยาก้มลงมอง มือที่อ่อนนุ่มดั่งสำลี เล็กกว่าเขาหลายขนาด กำลังประสานกับมือเขา สิบนิ้วกอดกัน ในวินาทีนั้นหัวใจเหมือนถูกน้ำในทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์แช่ไว้จนช้ำ
ชั่วขณะ ในสมองมีเพียงความคิดเดียวก้องดังอยู่ไม่หยุด— ต่อจากนี้ไปเขาก็เป็นผู้ชายที่มีหญิงสาวของตัวเองแล้ว
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินหญิงสาวตัวน้อยพูด: "เฮ้ ก้มลงมา ให้ฉันจูบหน่อย"
เขาก้มลง เห็นหญิงสาวตัวน้อยจ้องเขาด้วยแววตาเป็นประกาย เห็นได้ชัดว่ากำลังอยากได้
เกาเยว่คิดถึงความงามของโม่หยามานานแล้ว
แต่ก่อนได้แต่มอง ไม่ได้แตะ ตอนนี้ฐานะยืนยันชัดเจนแล้ว คงจะแตะได้ตามใจแล้วสินะ วันนี้ต้องจูบให้ได้!
โม่หยานิ่งเงียบ ขนตาดำยาวสั่นไหว กระเดือกที่งดงามขยับขึ้นลงหลายครั้งบนลำคอที่เรียวยาว เขาถึงหันหน้าหนี คิ้วขมวดเล็กน้อย
"ไม่ได้ เธอยังเล็ก รออีกไม่กี่ปีก่อน"
เกาเยว่: "งั้นเธอก้มลงมา ฉันจะกระซิบอะไรบางอย่าง"
โม่หยายังคงหันหน้าหนีไม่ขยับ คิดว่าเธอคงจะหลอกให้เขาก้มลงมาเพื่อจูบ ใบหูแดงก่ำไม่ขยับเขยื้อน