โม่หยากำชับเกาเยว่สองสามประโยค ก่อนจะออกจากถ้ำไปเอาของ ตอนที่เดินออกไป เขายังหันไปขู่หมูหิมะบอลอีกครั้งว่าเจ้าหนูเผ่าพันธุ์หญิงคนนี้เปราะบางขนาดนี้ แค่กระโดดลงมาโดนอุ้มก็กระดูกหักได้ ถ้าไปซนกับเขาเข้า อีกฝ่ายทนไม่ไหวแน่
หมูหิมะบอลส่งเสียงร้องอย่างน้อยใจ แล้วหดตัวซุกอยู่ในอ้อมกอดของเกาเยว่ไม่ขยับเขยื้อน
ก็ได้ เจ้าคนแปลกหน้านี้มันสู้ด้วยไม่ได้
ไม่นานโม่หยาก็กลับมา พร้อมของมากมาย ของชิ้นใหญ่มีสองอย่าง อย่างหนึ่งเป็นผ้าห่มหนังสัตว์ที่นุ่มมาก ไว้ให้เกาเยว่ใช้คลุมตอนนอน อีกอย่างเป็นถังไม้ยักษ์
ในถังไม้เต็มไปด้วยน้ำที่เพิ่งตักขึ้นมา ไม่รู้ว่าหนักเท่าไหร่ แต่โม่หยายกกลับมาด้วยมือเดียว แรงเยอะจนเกาเยว่ต้องอ้าปากค้าง
ถังอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำถูกวางนิ่งๆ ไว้หน้าตียงหิน ตอนวางน้ำไม่ได้กระฉอกแม้แต่นิด
"อาบน้ำเถอะ" เขาพูดกับเธอ
ผมของเกาเยว่ยังมีเศษทรายติดอยู่นิดหน่อย จากตอนน้ำท่วมใหญ่ ถึงแม้ตอนแช่อยู่ในทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์น้ำจะชะล้างไปเกือบหมดแล้ว แต่ก็ยังเหลืออยู่ ตอนที่โม่หยาอุ้มเธอไว้เขาสังเกตเห็น
"ดี!"
เกาเยว่ตอบรับอย่างดีใจสุดขีดทันที
ได้อาบน้ำนี่ดีมากจริงๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยสะอาด อยากอาบน้ำ แต่... เธอมองไปที่ปากถ้ำที่เปิดโล่ง
ถ้ามีคนเดินผ่านมาเห็นเข้าแล้วจะทำยังไง ในสภาพแวดล้อมแบบนี้การอาบน้ำทำให้กังวลว่าจะถูกมองจนหมดเปลือก เธอทำใจกล้าได้กล้าเสียแบบนั้นไม่ได้จริงๆ
โม่หยามองตามสายตาเธอไป แล้วขำในใจ เจ้าหนูน้อยยังกลัวคนอื่นมองตัวหมดเปลือกอีก
แต่พอคิดถึงหุ่นอวบอั๋นของเกาเยว่ เขาก็รู้สึกเก้ๆ กังๆ ขึ้นมาบ้าง
เอาละ จริงๆ ก็ควรระวังไว้บ้าง
"ไม่ต้องห่วง ฉันจะเฝ้าอยู่ที่ปากถ้ำเอง"
พูดจบเขาก็ไปหาคบเพลิงสำรองที่วางไว้ในถ้ำ จุดหลายอันแล้วปักไว้ตามผนังหิน จากนั้นเดินไปที่ปากถ้ำ พร้อมกับแสงสีขาววาบ ร่างเปลี่ยนเป็นงูเหลือมยักษ์สีดำ อุดปากถ้ำไว้มิดชิด