ระหว่างกลับถ้ำ เกาเยว่ขี่ซั่มบ้าลายกลับมาตลอดทาง
เพื่อนร่วมโลกอย่างมันน่ะขี้กลัวขี้เกรงเป็นที่สุด ที่บ้านคุณย่าหย่าแม้แต่จะให้เธอลูบยังไม่ยอม ทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ มันก็วิ่งหนีไปไกล แล้วไปหยุดไม่ไกลนักส่งเสียงพรืดใส่จมูกเยาะเย้ยเธอ แถมยังเบ้ปากแลบลิ้นใส่เธออีก ท่าทางกวนบาทิน่าส่ง
พอเธอโมโหไล่ตามขึ้นไป มันก็วิ่งหนีไปอีกครั้ง
เกาเยว่ทำอะไรหมอนี่ไม่ได้เลย จะใช้เอาอาหารมาล่อก็ไม่ได้ผล เพราะที่นี่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้า ไม่ขาดแคลนอาหาร เจ้าม้าลายนี่ไม่ต้องมาอ้อนขออาหารจากเธอเลย มันเลี้ยงตัวเองได้
โอกาสเดียวที่จะเข้าใกล้มันได้คือตอนที่เจ้าม้าลายรู้สึกกลัว
เจ้าม้าลายนี่ขี้ขลาดมาก แล้วก็กลัวงูเหลือมยักษ์เป็นพิเศษ พอเห็นงูเหลือมยักษ์ปรากฏตัวปุ๊บมันก็จะวิ่งมาขอที่พึ่งพิงเธอทันที แต่ก็ยังเว้นระยะห่างจากเธออยู่ดี ไม่ยอมให้เธอลูบ
เกาเยว่ทำอะไรหมอนี่ไม่ได้ มีแต่รู้สึกว่าเจ้าม้าลายนี่น่ารังเกียจจริงๆ
พอโม่หยามาแล้ว เจ้าม้าลายนี่ความกวนบาทีมันหายไปหมดสิ้น เชื่องเป็นอย่างมาก เรียกปุ๊บวิ่งมาปั๊บ ให้หมอบก็หมอบ ให้ขี่ก็ขี่ ให้เดินเร็วแค่ไหนก็เร็วแค่นั้น ให้วิ่งเหยาะๆ ก็วิ่งเหยาะๆ
เปลี่ยนไปคนละหน้าเลย
เกาเยว่รู้สึกผยองได้ที พอได้ขี่เจ้าม้าลายก็ยังต้องแคะหูมัน เพื่อเอาคืนที่โดนมันหลอกเล่น
เจ้าม้าลายโดนแคะหูจนหูยานไปหมด แต่ก็ยังเชื่องๆ ไม่กล้าส่งเสียง
เกาเยว่ขี่อย่างสบายใจสุดๆ
รูปร่างของเจ้าม้าลายเล็กกว่าม้าเลือดอุ่นทั่วไป แต่ใหญ่กว่าลาบ้าง ความสูงขนาดนี้พอดีมาก แม้จะตกมาก็ไม่กลัวว่าจะตกหนัก
แน่นอนว่าพอมีโม่หยาอยู่ เจ้าม้าลายก็ไม่กล้าให้เธอตกอยู่แล้ว