อู๋ชีซิ่นเดินลงเขาอย่างหมดอาลัยตายอยาก พอมาถึงตีนเขาก็เห็นหานหลินนำคนกลุ่มใหญ่มาล้อมหน้าบ้านของคุณย่าหย่าไว้
เขาเป็นคนฉลาด แถมยังคุ้นเคยกับนิสัยของหานหลินเป็นอย่างดี แค่ครุ่นคิดเล็กน้อยก็รู้ว่าเธอจะมาทำอะไร
สีหน้าเศร้าสร้อยที่เกิดจากคำปฏิเสธของเกาเยว่ค่อยๆ กลายเป็นรอยยิ้มเย็นชา เขาคิดในใจอย่างเย็นชาว่า วันนี้คนที่อกหักคงไม่ใช่แค่เขาเพียงคนเดียว
เขาไม่เข้าใกล้บ้านของคุณย่าหย่า แต่ยืนอยู่ไกลๆ ในป่าเล็กๆ มองดูพวกเธอ แม้คุณย่าหย่าจะรีบส่งสัญญาณให้เขาไปหาคนช่วย เขาก็ไม่ไหวติง แค่ยืนเงียบๆ รออยู่ในป่า
รออยู่นานมาก
ผู้คนรอบข้างเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
หญิงสาววัยกลางคนสองคนพาสามีสัตว์อสูรมาหาเกาเยว่เพื่อแต่งหน้า พอเห็นเหตุการณ์ก็ขมวดคิ้ว เข้าไปถามหานหลินว่าเกิดอะไรขึ้น
หานหลินเห็นว่ามีผู้ชายวัยกลางคนขั้นสี่อยู่ในกลุ่มผู้ปกป้องของพวกเธอ จึงยิ้มบางๆ เข้าไปอธิบายสถานการณ์ปัจจุบัน และพูดว่า ต่อไปนี้ให้ผู้ปกป้องของฉันแต่งหน้าให้ฟรีๆ ก็ทำให้หญิงสาววัยกลางคนทั้งสองเลิกคิดจะยุ่งเรื่องนี้
หนึ่งในนั้นพูดอย่างช้าๆ ว่า "ถ้าแต่งออกมาไม่สวย ก็ต้องให้เด็กสาวคนนั้นมาแต่งให้ฉันอยู่นั่นแหละ"
อีกคนพูดว่า "ใช่ ต้องให้เธอลดราคาลงหน่อย แพงเกินไป"
"อืม คิดว่าเรื่องในวันนี้คงทำให้เธอได้บทเรียน"
สุดท้ายทั้งคู่ก็ตัดสินใจรอดูผลสุดท้ายของเรื่องนี้
แต่รอได้แค่สักครู่ก็เริ่มใจร้อน ต่างฝ่ายต่างทิ้งสามีสัตว์อสูรไว้คนหนึ่งเป็นสายตาสอดส่อง แล้วพาสามีที่เหลือกลับบ้าน
ถ้าเกาเยว่เห็นภาพนี้คงจะเสียใจ เธอคิดว่าตัวเองสร้างความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้าในช่วงนี้ได้ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่
ที่จริงเป็นเพราะเกาเยว่ยังไม่เข้าใจโลกอสูรมากพอ