เธอพูดมีเหตุผลมาก ฉือเฟิงเซียวเกือบถูกเธอเกลี้ยกล่อมแล้ว
“ถ้าเงินเธอหมดล่ะจะทำไง?”
“คุณน้า หนูยังมีคุณไง” ฉือเฉี่ยนกระพริบตา “ถ้าเราหมดตังค์กันทั้งคู่ หนูจะพาคุณไปที่สะพานลอย”
ฉือเฟิงเซียว: “รับจ้างติดฟิล์มมือถือ?”
ฉือเฉี่ยน: “ไม่ใช่ ไปขอทานต่างหาก หนูถือชาม คุณคุกเข่าร้อง ไปขอทาน! ไปขอทาน!”
“?? ทำไมต้องเป็นฉันร้อง?”
“บทพูดคุณ หนูคิดไว้หมดแล้ว” ฉือเฉี่ยนวางแผนอย่างดี “คุณบอกว่า หลานสาวที่บ้านหัวมีปัญหา ต้องใช้เงินค่ารักษา ป้าๆ น้าๆ อาๆ ช่วยหน่อยนะคะ!”
ฉือเฟิงเซียว: “…”
ฉือลี่เซินที่ดูลิฟสดอยู่: “…”
บ้านตระกูลฉือของพวกเรา ทำไมถึงได้มีปลาเค็มที่ยอมไปขอทานที่สะพานลอย แต่ไม่ยอมพยายามนะ?
การบ้านปิดเทอมไม่เร่ง ก็ไม่เขียนสักตัว
พูดถึงเรื่องขอทานปากไวเป็นต่อยหอย แถมมีลูกเล่นอีก
นี่มันความผิดพลาดในการสอนของเขาหรือเปล่า?
มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งที่ทำรายได้เป็นร้อยล้านในพริบตา วางแผนเกมธุรกิจเก่ง กลับเจอปัญหาหนักหนาครั้งแรก
เช้าวันถัดมาแต่เช้าตรู่
ฉือเฟิงเซียวตกใจกับคำพูดขอทานของฉือเฉี่ยนไม่หาย แข็งใจไม่ให้เธอเป็นปลาเค็มอีก
เช้าตรู่ลากเธอออกจากผ้าห่ม ไล่ไปเก็บขยะ ทำภารกิจประจำวัน
ยังให้เสิ่นเจียซูคอยจับตาดู อย่าให้เธอว่าง