ฉือเฉี่ยนไม่ได้รู้สึกว่าพวกมันเชื่องเลย
เธอยังกลัวว่าพวกมันจะไม่รู้จักเบาแรง งับคนที่ตกน้ำหายเข้ากรามไปทั้งตัว เธอเลยขี่วาฬเพชฌฆาตหมายเลขสองคุมสถานการณ์ไปทั่ว
ยังดีที่ฝูงปลาพวกนี้รู้เรื่องอยู่ ไม่มีปลาตัวไหนแอบฉวยโอกาสกินคนตอนชุลมุน
แต่คนที่ตกน้ำเหล่านี้ไม่เหมือนกัน...
จู่ๆ ปลายักษ์ก็ว่ายเข้ามาใกล้ คนที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในทะเลนึกว่ามันจะมากินตัวเอง ตกใจจนร้องลั่นโหยหวน
ฉือเฉี่ยนหยิบโทรโข่งที่ลอยน้ำขึ้นมา: "ทุกคนตั้งสติหน่อยนะคะ เรามาช่วยพวกคุณค่ะ อย่าดิ้นรนรุนแรง ค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนหลังปลาที่อยู่ใกล้ตัวคุณที่สุด..."
"คุณลุงด้านบนขวามือคะ ออกจากปากวาฬมาก่อนสักครู่ค่ะ"
"เดี๋ยวมันงับทีเดียวคุณอาจจะไม่พอดีคำนะคะ"
ชายที่ถูกชี้ตัว: "..."
คนอื่นๆ: ???
เด็กสาวคนนี้คิดว่านี่กำลังถ่ายหนังอยู่หรือไง?
ยังจะให้พวกเขาปีนขึ้นไปบนหลังปลายักษ์อีก ไมใช่การส่งตัวไปให้มันกินหรือไง?
แล้วเธอจะรับรองได้ยังไงว่าปลายักษ์พวกนี้จะไม่ทำร้ายพวกเขา??
แล้วพวกเขาก็พบว่า——
เฮ้ย แม่งเอ๊ย ไม่ทำร้ายคนจริงๆ ด้วย!
พวกมันยังรู้จักใช้ปากคาบเสื้อผ้าของพวกเขา แล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนหลังอีก
คนที่ตะเกียกตะกายในน้ำนานจนขาจะตะคริวกินถอนหายใจโล่งอก ความดีใจที่รอดตายเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตา
ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่บนหลังฉลามขาว...
ไม่... ไม่กล้าขยับ...
ฉลามขาวสังเกตว่าพวกเขากำลังมองมาที่มัน ก็นึกขึ้นได้ว่าบอสใหญ่ฉือเฉี่ยนกำชับนักหนา ให้พวกมันเป็นมิตรกับมนุษย์หน่อย