ฉือเฉี่ยนไม่รู้เลยว่ามีเด็กน้อยคนหนึ่ง กำลังวิ่งขาสั้น ๆ มาหาเธออยู่บนถนน
ส่วนเธอได้นั่งเฮลิคอปเตอร์มาถึงจุดหมายแล้ว
วิลล่าหลังหนึ่งพร้อมสระว่ายน้ำ ตั้งอยู่ชานเมือง
ฉือเยี่ยนลิ่วพาฉือเฉี่ยนเข้าบ้าน "บนตู้เย็นมีนามบัตรร้านเดลิเวอรี ใครหิวก็สั่งมาได้เลย อย่าไปเปิดไฟในครัว"
"นอนห้องพักสุดทางเดินชั้นสองนะ ข้างในไม่มีเตียง เออนอนโซฟาไปก่อนแล้วกัน"
"ชั้นหนึ่งกับชั้นสองดูได้ตามสบาย แต่อย่าไปชั้นสาม ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบ"
วิลล่าหลังนี้เป็นหนึ่งในทรัพย์สินส่วนตัวของฉือเยี่ยนลิ่ว เขากลับมาอยู่บ้างเป็นครั้งคราว ไม่ค่อยมีใครรู้
ห่างจากตัวเมืองมากด้วย ฉือเฉี่ยนมาอยู่ที่นี่คงไม่ถูกจับตาง่าย ๆ
สุดท้าย ฉือเยี่ยนลิ่วก็ถามอย่างอดทนที่สุด "ฟังเข้าใจไหม?"
ฉือเฉี่ยนหาว "อื้อ ๆ"
ฉือเยี่ยนลิ่ววางใจ
ไม่รู้ว่าพี่สามไปกังวลอะไรเรื่องอะไร การเลี้ยงเด็กมันง่ายจะตาย
โยนไว้ตรงนั้น เดี๋ยวมันก็หากินเองได้
พวกพี่ ๆ ไม่ได้โตมากันแบบนี้หรอกเหรอ?
ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงแบบหุ่นยนต์ก็ดังมาจากกระเป๋าเสื้อนอกของฉือเยี่ยนลิ่ว:
"คุณมีออเดอร์ใหม่จากไร้ซ่า ให้รับออเดอร์โดยด่วน"
"คุณมีออเดอร์ใหม่จากไร้ซ่า ให้รับออเดอร์โดยด่วน"
"คุณมี..."
ดังติดกันสามครั้ง ทำเอาอากาศเงียบกริบ
ฉือเฉี่ยนหาวค้าง ปากอ้าประหลาดใจเป็นรูปตัวโอ ตาโตกลม ๆ เบิกกว้าง
น้าสาวน้อยคนนี้... ดุจริง ๆ