"งั้นก่อนตาย ให้ฉันกินให้อิ่มสักมื้อได้ไหม? ความฝันสูงสุดของฉันคือการได้กินข้าวอิ่มสักมื้อ" ฉือเฉี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หัวหน้าโจรหัวเราะลั่น "หลานสาวของฉือลี่เซินดันกินข้าวไม่อิ่ม ใครจะไปขำตายล่ะเนี่ย? ได้เลย วันนี้ฉันจะให้แกได้กินข้าวอิ่ม!"
ฉือเฉี่ยนถูกขังไว้ในห้องหนึ่ง พวกมันคงมั่นใจว่าเธอหนีไม่รอด เลยขี้เกียจแม้แต่จะมัดตัว
ไอ้ผอมเดินเข้ามาเอาของกินให้ฉือเฉี่ยน บอกกับเธอว่า "อยากกินอะไรก็บอกมาเลยนะ เพราะนี่อาจเป็นมื้อสุดท้ายของแกแล้ว น่าสงสารจริง"
"ฉันอยากกิน..." ฉือเฉี่ยนระบุชื่ออาหารออกมาเป็นชุด
ไอ้ผอมฟังเสร็จก็ออกไปซื้อของกินให้เธอ
ไอ้ผอมกลับมาแล้ว
ไอ้ผอมออกไปอีกแล้ว
ไอ้ผอม...
ไอ้ผอมไปหาหัวหน้าโจร เงินสำรองไม่พอแล้ว
ออกไปไม่ถึงสิบนาที ไอ้ผอมก็กลับมาหาอีก บอกว่าเงินสำรองหมดแล้ว
ผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที ไอ้ผอมก็มาอีก...
หัวหน้าโจรทนไม่ไหวแล้ว "เงินเก็บของฉันใกล้จะถูกแกถอนรากหมดแล้ว! แกซื้ออะไรนักหนาถึงได้ใช้เงินเยอะขนาดนี้?!"
ไอ้ผอม "หัวหน้า ไอ้หนูนั่นบอกว่าของพวกนั้นไม่พอกิน มันยังหิวอยู่ ผมเลยไปซื้อข้าวให้มันกิน"
แกซื้อหูฉลามรังนกให้มันรึไง?!
"เปล่านี่ครับ ก็แค่ข้าวอาหารจานหลักกับขนมอะไรพวกนี้"
"งั้นมันก็คือถังข้าวไง! ทั้งหมดนี่กินเงินฉันไปเป็นหมื่นแล้วยังกล้าบอกว่าหิวอีก!" หัวหน้าโจรตาแทบถลน "ฉันไม่มีเงินแล้ว! แกให้มันกินฉันซะเลยก็แล้วกัน!"
ไอ้ผอม "แต่... แต่มันก็ร้องว่าหิวตลอด ให้ใครหิวก็ไม่ควรให้เด็กหิวนี่ครับ"