เขตเก้าในวันนั้นได้รับการตรวจค้นอย่างเข้มงวด อนุญาตให้เข้าได้อย่างเดียว ห้ามออก
ฉือเฉี่ยนยังกลับคฤหาสน์ไม่ได้ ต้องพักที่นี่หนึ่งคืน
ลุงรองคนสุดท้องยุ่งอยู่ ไม่กลับมา เธอดูทีวีเสร็จก็เข้านอน
กลางดึกตื่นมาเข้าห้องน้ำ พบว่าก๊อกน้ำเสีย จึงต้องลงไปใช้ห้องน้ำชั้นหนึ่ง
เธอใส่รองเท้าอย่างมึนๆ แล้วออกไป
ในขณะเดียวกัน ด้านล่างพอดีมีทีมลาดตระเวนเดินผ่าน
คนในทีมเงยหน้าขึ้นโดยบังเอิญ ก็เห็นเงาสีขาววาบผ่านไปบนตึกฝั่งตรงข้าม
เขาขยี้ตา เงานั้นยังอยู่!
"ร...ร...ร...หัวหน้าทีม!" คนนั้นพูดไม่ชัด "ผม...ผม...ผมเหมือนเห็นผี..."
หัวหน้าทีมหัวเราะเยาะ "ฉันว่าแกเพี้ยนไปเพราะง่วงมากกว่า ที่นี่มันที่ไหนกัน ถังหยางขนาดนี้ ผีจะกล้าเข้ามาเหรอ?"
"ผม...ผมเห็นจริงๆ!"
"พูด nonsense ไม่ได้ ยิ่งกว่านั้น รีบ patrol กันเถอะ"
"ห...หัวหน้าทีม! ผมก็เห็นด้วย!" มีอีกคนรายงาน "ชุดขาว ผมเผ้ายุ่ง ปลิวผ่านจากตึกพัก officers ชั้นห้าฝั่งตรงข้าม!"
คนอื่นๆ ต่างก็พูดว่าเห็นเหมือนกัน
หัวหน้าทีมฟังแล้ว ฉงน มองไปทางตึกพักทหารด้วยความสงสัย
บังเอิญเห็นเงาสีขาววาบผ่านหน้าบันได แล้วหายไป
หัวหน้าทีมพยายามสงบสติ "ทุกคน เราลองไปดูกันหน่อย"
"รับทราบ!"
ทีมลาดตระเวนไปถึงใต้ตึกพัก ตรวจค้นไปทั่ว
แล้วพบว่าห้องน้ำสาธารณะข้างๆ ชั้นหนึ่ง มีเสียงประหลาดดังออกมา
"ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่..."