สายตาที่คนอื่นๆ มองฉือเยี่ยนลิ่วเปลี่ยนไปทันที
เหมือนกำลังประเมินว่า เขตเก้าของพวกเขามีผู้บังคับบัญชาที่บ้าคลั่งขนาดนี้ได้ยังไง!
เพื่อภรรยาในอนาคตที่ยังไม่มีความคืบหน้าแม้แต่น้อย กลับกล้าทำร้ายหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง ให้กินข้าวที่เหลือ!
ต้องแจ้งความ!
ท่ามกลางสายตาประณามที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจจากทุกคนในโรงอาหาร ฉือเยี่ยนลิ่วสัมผัสได้ถึงพลังปากของฉือเฉี่ยนอย่างชัดเจน
หล่อนทำได้จริงๆ นะ
ดูท่าทางคนพวกนี้ที่ออกโรงแทนหล่อนสิ
วันนี้ถ้าเขากล้าทำให้หล่อนหิว ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกจากประตูนี้ไปได้
ฉือเยี่ยนลิ่วหน้านิ่งมองฉือเฉี่ยนที่ทำตัวเป็นละครไปได้ เสียงเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน:
"วางใจเถอะ คุณน้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต ไม่ต้องมาประหยัดเงินให้คุณน้าหรอก"
"วันนี้คุณน้าจะไม่กินไม่ดื่ม อดตายให้ตายไปข้างนอก ก็ไม่มีทางขาดปากขาดท้องของหลานได้"
"ไป คุณน้าพาไปตักข้าว"
ฉือเฉี่ยนรีบลุกขึ้นทันที "ขอบคุณคุณน้า คุณน้ารักหนูที่สุด!"
ฉือเยี่ยนลิ่วหายใจเข้าลึกๆ
การเลี้ยงเด็กไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยจริงๆ
ผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ชื่อเสียงก็พังได้
ไม่นาน ฉือเฉี่ยนก็ถือถาดอาหารสองถาด วางขวดน้ำอัดลมไว้บนหัว แล้วกัดถุงนมเดินกลับมา
คนอื่นๆ มองถาดอาหารที่ราวกับภูเขาสูงของหล่อน แล้วก็เผลอทำคางร่วงลงบนโต๊ะ
"เด็กคนนี้... กินเก่งเหมือนกันนะ"
"ปริมาณขนาดนี้ มากกว่าข้าวสองมื้อของหมาที่บ้านฉันอีก"
"ไม่แปลกใจเลยที่รองพลเอกฉือไม่แต่งงาน ดูวิธีกินของลูกสาวบ้านนี้สิ เก็บเงินทั้งชาติก็คงไม่ได้แต่งงาน"