อากาศในเฮลิคอปเตอร์เงียบลงทันที
ลั่วฟานเอามือกุมอก มือเริ่มสั่น “นั่น..เธอ..เธอ...”
“เมื่อก่อนฉันนั่งเฮลิคอปเตอร์ของคุณตา ดูคุณลุงคนขับเขาทำยังไง พวกคุณวางใจได้เลย” ฉือเฉี่ยนปลอบ
ทุกคน: “...”
ตอนแรกก็วางใจอยู่หรอก
แต่พอฟังจบประโยคนี้ แทบจะสิ้นใจไปตรงนั้น
ไม่เอาแบบนี้สิ!!
ระหว่างทางทุกคนใจหายใจคว่ำ อธิษฐานต่อเทพเจ้าองค์ต่างๆ ในใจ เพื่อที่ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ จะได้มีเทพเจ้าองค์ไหนใจดีมาช่วยชีวิตพวกเขา
เด็กบ้านฉือนี่มันบ้าระห่ำจริงๆ ด้วย ทีคิวคิว
เฮลิคอปเตอร์แล่นออกไปได้ไม่นาน เด็กสาวนักวิจัยกับบอดี้การ์ดที่พ่อส่งมากลับมาที่นี่
แต่กลับเห็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่า
เฮลิคอปเตอร์ของพวกเขาไปไหน?!
ในขณะเดียวกัน ฉือลี่เซินประชุมเสร็จออกมา ฟังเลขาจงรายงานสถานการณ์ของฉือเฉี่ยนพร้อมกับรีบจัดการเอกสารสำคัญ
หนึ่งนาทีแบ่งเป็นสองนาทีใช้ ไม่มีความสำเร็จของใครที่ได้มาง่ายๆ
ถ้าไม่ทำงานจนตายก็ทำงานให้ตายไปข้างหนึ่ง
เมื่อเลขาจงพูดถึง “คุณหนูเล็กกำลังขับเฮลิคอปเตอร์” ฉือลี่เซินก็หยุดปากกา
“เธอเรียนมาจากไหน”
“คุณหนูเล็กบอกว่า ครั้งก่อนที่ท่านพาเธอนั่งเฮลิคอปเตอร์ เธอดูจนเป็น”
“?”
วันนั้นเธอนั่งแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จะดูจนเป็นได้ยังไง?
ความจำดีขนาดนี้ ไม่เอาไปใช้ท่องหนังสือก็เสียของ
ฉือลี่เซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แกโทรหาจู๋จื้อ ให้เขาเพิ่มการบ้านให้ฉือเฉี่ยนเป็นสองเท่า”
เลขาจงสงสารฉือเฉี่ยนอยู่หนึ่งวินาที “ครับ”
ฉือเฉี่ยนไม่รู้เลยว่าภัยพิบัติกำลังจะมาเยือน