“ฉือเฉี่ยน เมื่อกี้เธอคุยอะไรกับลิงอยู่เนี่ย?” ฉือเฟิงเซียวถามด้วยสีหน้าซับซ้อน
“ก็แค่เม้าท์เรื่องเล็กน้อยไว้ก่อน เดี๋ยววันหลังเล่าให้ฟัง”
ฉือเฟิงเซียมองเธอด้วยสายตาที่แย่ลงไปอีกทันที
เด็กคนนี้เล่นตามบทบาทเกินไปแล้ว จะทำยังไงดีถ้าเธอคิดว่าตัวเองเป็นองค์หญิงแห่งป่าจริงๆ?
ไม่ได้ๆ เดี๋ยวกลับไปต้องหาจิตแพทย์ฝีมือดีที่สุดมาดูฉือเฉี่ยนให้ได้
ตอนนี้เธอยังแค่คุยกับลิงได้ ต่อไปอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นลิงก็ได้!
ไม่ได้เด็ดขาด!
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนก็เตรียมตัวออกเดินทางไปเซฟเฮาส์
เส้นทางที่ทีมงานจัดไว้โหดร้ายมาก รวมถึงต้องปีนหน้าผาสูงชัน ซึ่งสูงจากพื้นดินเป็นร้อยเมตร
บนนั้นไม่มีแม้แต่สะพานแขวน
“แบบนี้จะข้ามไปยังไง…”
“ทุกคนไม่ต้องห่วงค่ะ ในสัมภาระของเรามีสายเคเบิล พี่เฉียนรู้วิธีใช้มันพาพวกเราข้ามไปได้” กู้ฮว่าออกมาปลอบใจทุกคน
หลิงเฉียนพยักหน้า หยิบสายเคเบิลออกมา กางแขนทั้งสองข้าง แล้วเหวี่ยงปลายที่มีตะขอเกี่ยวไปที่หน้าผาฝั่งตรงข้าม
ครั้งแรกไม่สำเร็จ ก็ลองอีกครั้ง
ครั้งที่สามก็สำเร็จในที่สุด
ตะขอเกี่ยวติดแน่นอยู่ในซอกหินของหน้าผาฝั่งตรงข้าม
“เอาอันนี้คาดกับตัวไว้ ต่อให้เผลอลื่นล้ม ก็จะไม่ตกไป” หลิงเฉียนเอาตะขอสลิงที่รูดได้เข้ากับเข็มขัดเอว
ฉินเยว่มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็แกล้งถามฉือเฉี่ยนที่อยู่ข้างๆ “ฉือเฉี่ยน เธอเป็นผู้หญิง จะกลัวจนไม่กล้าข้ามไปรึเปล่า?”
“แกเป็นคนโง่ ก็ไม่เห็นแกกลัวที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกนี้เลยนี่” ฉือเฉี่ยนพูดอย่างขี้เกียจ
ฉินเยว่ยิ้มแบบไม่ยิ้ม “งั้นฉันก็รอดูฝีมือเธอตอนนี้นะ”