"ฉันเป็นแม่มดที่จำศีลอยู่ที่ภูเขาไฟโมร่ามาหลายปีแล้ว เพราะเงินที่มีอยู่ทั้งหมดไปซื้อน้ำซุปพิษราคาถูก ทำให้จ่ายค่าเช่าไม่ได้ เลยถูกยายแก่ภูเขาไฟไล่ออกจากบ้าน"
"จนปัญญา ฉันเลยต้องหลบมาอยู่ในโลกมนุษย์ รอจังหวะเหมาะแล้วค่อยชิงบ้านของฉันกลับมา! แค่ตอนนี้คุณโอนเงินให้ฉัน 150 ก็จะได้ฟังแผนล้างแค้นของฉันทันที...อุ๊ย!"
ฉือเฉี่ยนโดนฉือเยี่ยนลิ่วเคาะหัวหนึ่งที "โวยวายใส่คุณน้าได้ยังไง? คิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าเธอไปพูดอะไรแบบนี้กับใครมาหลายคนแล้ว?"
ฉือเฉี่ยนกุมหัว "ก็ได้ๆ"
"พูดจริงๆมา"
"ฉันเป็นแม่มดจริงๆนะ ถ้าไม่เชื่อ ฉันจะโชว์เรียกฝนเรียกฟ้าให้ดูตอนนี้เลย!"
ฉือเยี่ยนลิ่วกอดอก ยกคางขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงให้เธอเริ่มโชว์
ฉือเฉี่ยนยกมือทั้งสองข้าง "นกนางแอ่นเอ๋ย จงฟังเสียงเรียกร้องของฉัน! สายลมจงมา!"
เธอส่ายไปทางซ้ายทีหนึ่ง
"ฝนจงมา!"
เธอส่ายไปทางขวาอีกที
ท้องฟ้าเบื้องบนเต็มไปด้วยดวงดาว ไม่มีวี่แววอะไรเลย
ฉือเยี่ยนลิ่วใช้นิ้วชี้ลูบดั้งจมูกเบาๆ เลิกคิ้วถามเธอ "ทำต่ออีกไหม?"
ฉือเฉี่ยนเก็บมืออย่างว่าง่าย "ไม่เอาละ หน้าแตกแล้ว"
ฟ้าฝนวันนี้ช่างไม่เข้าข้างเธอเอาเสียเลย
ฉือเยี่ยนลิ่วจับเธอกลับบ้านไป กันไม่ให้เธอออกไปทำหน้าตายต่อหน้าคนอื่นข้างนอก
ส่วนเรื่องเมื่อกี้ เขาไม่ได้ถามต่ออีก
ไม่ว่าฉือเฉี่ยนจะมีความลับอะไร สิ่งที่เขาควรทำไม่ใช่การบังคับให้เธอพูด แต่เป็นการเก็บความลับนั้นไว้แทน