ไม่นานนัก ฉือเฟิงเซียวก็รับสายจากฉือลี่เซินที่โทรเข้ามา
วางสายแล้ว สีหน้าเขาดูหนักใจเล็กน้อย "ท่านหัวหน้าครอบครัวบอกว่าเฉี่ยนเป่าปลอดภัยดีตอนนี้"
"แล้วทำไมหน้านายเป็นแบบนั้นล่ะ?" ฉือชิงเฉินถามอย่างไม่เข้าใจ
"ท่านหัวหน้าครอบครัวไม่ยอมบอกว่าเฉี่ยนเป่าอยู่ที่ไหน ฉันเลยแอบสงสัย... เขาคงแอบส่งเครื่องบินไปรับเจ้าตัวน้อยของฉันกลับมาแล้ว"
พูดจบ ฉือเฟิงเซียวก็คว้าคอเสื้อฉือชิงเฉินไว้ แล้วแปลงร่างเป็นนักแสดงละครน้ำเน่าช่องแปดทันที
"เฉี่ยนเป่าไม่เคยไม่รับโทรศัพท์ฉันเลยนะ เธอเอ็นดูฉันมาก! นายไปพูดอะไรกับเธอไว้ เธอถึงได้เสียใจจนต้องจากที่นี่ไปคนเดียว!"
ฉือชิงเฉินถูกเขาสะบัดจนแทบอยากตาย "พี่สาม พี่ใจเย็น ๆ ก่อน ฉือเฉี่ยนคงไม่ได้ไปไหนหรอก..."
"ฉันใจเย็นไม่ลง! คืนเฉี่ยนเป่ามาให้ฉัน!"
ฉือเยี่ยนลิ่วเก็บโทรศัพท์แล้วเอ่ยขึ้น "ฉันรู้แล้วว่าเฉี่ยนจื่ออยู่ที่ไหน"
ฉือชิงเฉินกับฉือเฟิงเซียวหันมามองเขาพร้อมกัน "ที่ไหน?!"
อีกด้านหนึ่ง ในคอนโดวิวแม่น้ำสุดหรู
ฉือเฉี่ยนงีบหลับอยู่พักหนึ่งแล้วตื่นขึ้นมา ก็พบว่าฟ้ามืดแล้ว
เธอขยี้ตาปรือ ๆ แล้วเดินไปเก็บกระเป๋าเป้อย่างงัวเงีย
"พี่สาว จะทำอะไรเหรอ?" เจ้าขนมเส้นทองขดอยู่ที่ข้อมือ เอ่ยถามด้วยเสียงงุ๊งกิ๊ง
ฉือเฉี่ยนตอบ "เวลาไม่ทันแล้ว เราต้องกลับบ้านไปกินข้าวเย็นกันแล้วล่ะ"
ลูกเหยี่ยวซบไหล่เธอ "แต่เราไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าจะเร่ร่อนไปทั่ว สร้างบ้านอยู่ที่ไหนก็ได้นี่นา?"
ฉือเฉี่ยนครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วยืนยันหนักแน่น "ถึงจะเร่ร่อน ก็ต้องกินข้าวเย็นให้ครบมื้อสิ"