“แก ไปหาผู้หญิงคนนั้นเมื่อกี้ให้ฉัน” สือเจี้ยนเฉินกัดฟันกรอด “ขุดดินสามฉื่อก็ต้องหามาให้เจอ!”
บอดี้การ์ด: “คุณชาย ผมเข้าใจ! ในนิยายก็มีมุกแบบนี้—”
“เมื่อคุณเจอเธอ และให้เธอรับผิดชอบคุณที่เสียตัวไป แล้วจากนั้นคุณสองคนก็จะแต่งงานแบบสายฟ้าแลบ ตอนแรกก็มองหน้ากันไม่เข้าตา สุดท้ายฟ้ากับดินก็ปะทะกัน รักกันจะตาย! ผมพูดถูกไหม?”
“……ถูกที่หัวแกสิเว้ย!” เขาเพิ่งอายุสิบเจ็ด จะแต่งงานบ้าอะไร!
ตอนนี้ กู้ฮว่าก็พบเป้าหมายแล้ว
เธอเสยผมข้างหู เผยรอยยิ้มอ่อนโยนไร้ที่ติ เดินเข้ามาถาม:
“สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”
สือเจี้ยนเฉินทำเป็นไม่ได้ยิน ยกขาเดินจากไป
กู้ฮว่าดูก็รีบ ร้อง “อุ๊ย” แล้วสวมตัวลงไปบนเขา
สือเจี้ยนเฉินที่เพิ่งผ่านประสบการณ์ถูกฉือเฉี่ยนถอดเสื้อมา อาการแผลใจกำเริบทันที ว่องไวและรวดเร็วอย่างยิ่ง เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง
กู้ฮว่าก็เลยล้มทับบอดี้การ์ดแทน
บอดี้การ์ดยกมือทั้งสองข้าง “คุณชายครับ เป็นพยานให้ผมด้วย เธอเป็นฝ่ายทำร้ายร่างกายก่อน”
“ไป” สือเจี้ยนเฉินพูดเสียงเย็นชา แล้วเดินออกไปตรงๆ
บอดี้การ์ดร้อง “เฮ้ย” แล้วรีบผลักกู้ฮว่าออก ตามไปติดๆ
ไม่เห็นเธอเป็นฝุ่นดินเลยแม้แต่น้อย
กู้ฮว่าหายใจไม่ออก อึดอัดค้างอยู่ในอกจนแทบจะระเบิด
“ระบบ เป็นไปได้ยังไง? ไม่ใช่บอกว่าตอนนี้เขากำลังต้องการความช่วยเหลือจากฉันหรอ? แล้วทำไมเขายังแข็งแรงดีอยู่ล่ะ?”