ฉือเฉาเซิงนิ่งไป... ทั้งจิตใจแปรปรวนขนาดนั้นยังบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่?
ไม่นานนัก เขาก็สวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินออกจากห้องทำงาน
ฉือเฉี่ยนหยิบโทรศัพท์ออกมา พิมพ์ข้อความประท้วงฉือเฟิงเซียวอย่างรวดเร็ว
ฉือเฟิงเซียวตอบกลับมาอย่างไว: เธอไม่เห็นการบ้านภาคฤดูร้อนออนไลน์ที่ต้องทำหรอกรึไง ข้อแรกคือการดูแลสุขภาพกายและใจของเด็ก ๆ เธอนี่ไม่เข้าใจน้ำใจผู้ใหญ่เลยจริง ๆ (เช็ดน้ำตา)
เอาเถอะ ยังจะแสร้งทำเป็นต่อไปอีก
ฉือเฉี่ยนพิมพ์บ่น: คุณลุง ถ้าเอาแรงพวกนี้ไปใช้กับการแสดงละคร ทรัพย์สินของคุณคงมากกว่าขนมที่คุณวาดฝันไว้ให้ฉันแล้ว
ฉือเฟิงเซียว: ขนมของคุณลุงกำลังจะปามาแล้ว วางใจได้ อิ่มแน่นอน
ฉือเฉี่ยน: ตามลุงสามไปหากิน สามวันอดเก้ามื้อ
ฉือเฟิงเซียว: ...เด็กเวร อย่าพูดความจริงโชกโชนแบบนั้นสิ
บทสนทนาจบลง
ฉือเฉี่ยนหยิบกระดองเต่าออกจากกระเป๋า พลางเสี่ยงทายให้ลุงทั้งสองคนอย่างไม่ใส่ใจ
ลุงสามตอนนี้อยู่ในน้ำ น่าจะเป็นที่สระว่ายน้ำหรืออะไรทำนองนั้น
ส่วนลุงรอง...
โอ้โห
ลุงรอง เจอเคราะห์ใหญ่
ในโรงพยาบาลจะมีอันตรายอะไรได้?
สองคำผุดขึ้นมาในหัวของฉือเฉี่ยนทันที เธอลุกขึ้นเดินออกไป
เธอยืนอยู่ที่ราวระเบียงชั้นสอง มองเห็นความวุ่นวายในห้องโถงด้านล่าง
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถือป้ายสีแดงเลือดตะโกนเสียงดัง: "โรงพยาบาลจิตใจดำ! หมอหัวดำ! ลูกสาวฉันรักษามานานเท่าไหร่ก็ไม่หาย พวกแกหาเรื่องรีดเงินคนจนแบบพวกเรา!"
"คืนสุขภาพลูกสาวฉันมา!"
ในตอนนั้นเอง ฉือเฉาเซิงเดินออกมาจากทางที่เหล่าหมอเปิดไว้ให้ มาหยุดอยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคน