บันทึกของฉือเฉี่ยน:
วันแรกของการบ้าน หน่าย
ต้าเฮยไม่เอาไหนเอาเสียเลย สอนตั้งนาน แม้แต่จับปากกายังไม่เป็น
ลูกเหยี่ยวมีวุฒิการศึกษาสูงก็จริง แต่มีประโยชน์อะไรล่ะ มันเรียนจบแค่มหาวิทยาลัย ไม่ได้เรียนมัธยมปลาย
เจ้าขนมเส้นทอง... เจ้านี่เอาแต่กินดื่มขายความน่ารัก ยิ่งพึ่งไม่ได้
โลกของฉันสูญเสียแสงสว่าง
ต่อไปนี้จะไม่เชื่ออุลตร้าแมนดิจ้า อีกต่อไป
เซโร่ ฉันมองนายอยู่นะ
จบ
ฉือเฉี่ยนเขียนคำนี้ลงในสมุดบันทึกอย่างแรง สายตาเหลือบไปเห็นของข้างๆ ก็เกิดความตื่นเต้นขึ้นมาทันที
พ่อบ้านหนานแอบมองที่หน้าประตู ก่อนจะไปรายงานฉือลี่เซิน
"นางเขียนการบ้านเรียบร้อยดีไหม?"
"คุณท่าน เอ่อ คุณหนูเล็กต่อปราสาทด้วยหมากฝรั่ง ก็ดูสวยไปอีกแบบนะครับ..."
"?"
ไม่กี่นาทีต่อมา
ฉือเฉี่ยนอุ้มขนมของตัวเองวิ่งวุ่นไปทั่วบ้าน
ฉือลี่เซินถือไม้เรียวไล่ตามหลัง "ยังวิ่งอีกเหรอ? ให้เขียนการบ้าน กลับเอาหมากฝรั่งมาต่อปราสาทเล่น?"
ฉือเฉี่ยนวิ่งไปก็ตะโกนไป "หนูแค่เขียนเหนื่อยแล้วหยุดพัก! ไม่ได้เล่น!"
"ฉันว่าแกคันหนัง เอาขนมทั้งหมดมาวางไว้ให้ฉัน!"
"ไม่เอา ไม่เอา!"
พ่อบ้านหนานยืนอยู่บนบันได หัวเราะเบาๆ "บ้านเราไม่ได้ครึกครื้นแบบนี้มานานแล้ว"
สุดท้าย การไล่จับครั้งนี้จบลงด้วยชัยชนะของฉือลี่เซิน
ขนมของฉือเฉี่ยนถูกยึดทั้งหมด และถูกสั่งว่าถ้าทำการบ้านไม่เสร็จห้ามเอากลับไป
เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ คิดหนัก "รังของต้าเฮยไม่ปลอดภัยแล้ว ฉันว่าฉันน่าจะหาที่ซ่อนของที่ปลอดภัยกว่านี้ดีกว่า!"