ฉือเฟิงเซียวคิดแรกคือ: มีคนคิดร้ายจะปองร้ายข้า!
คิดที่สอง: เขาไม่ได้ทำผิดกฎหมาย เธอจะแจ้งความไปมีประโยชน์อะไร?
ใครจะรู้ว่าเหอซินเยว่พูดออกมาอย่างไม่ใยดีว่า "ฉันจะแจ้งความว่ามีคนมั่วผู้หญิงที่นี่ ตำรวจจะมาเร็วๆ นี้แหละ"
"แต่เธอวางใจได้ ฉันชอบเธอจริงๆ ดังนั้นต่อให้เธอเสียชื่อเสียง ถูกคนนับพันตำหนิ ฉันก็จะไม่ทิ้งเธอ!"
ฉือเฟิงเซียว: ?
ฉือเฟิงเซียว: ???
ทุกคำที่เธอพูดเขาฟังเข้าใจ แต่ความหมายที่รวมกัน เหมือนความรู้ที่ครูประถมยัดใส่หัวเขา ยังไม่ทันถึงเวลาอาหาร ก็ถูกขับออกหมดแล้ว
เรียกสั้นๆ ว่า — โทมัสหวิวบราวสกี้
เหอซินเยว่ยังพูดต่อ "และฉันรู้ว่าเธอก็ชอบฉันเหมือนกัน ฉัน..."
"หยุดๆๆ!" ฉือเฟิงเซียวขมวดคิ้วจนหนีบแมลงวันตายได้ "ถ้าเธอป่วยก็ไปหาหมอ อย่ามาทำให้ฉันคลื่นไส้ได้ไหม?"
"ฉันอยู่อย่างสุขสบาย จะให้เธอมาหาเรื่องใส่ตัวทำไม? ใครอยากได้คำว่าอย่าทิ้งกันของเธอ? อย่ามาป้ายสีตัวเอง!"
"ยังมาขู่ฉันอีก? เธอคิดว่าฉันกลัวหรือไง!"
เหอซินเยว่ถูกด่าจนตัวสั่น "เธอ...เธอชอบฉันจริงๆ ใช่ไหม แค่เพราะฉือเฉี่ยนเกลียดฉัน เธอเลยต้องแสร้งทำเป็นเกลียดฉันใช่ไหม..."
เครื่องหมายคำถามบนหัวฉือเฟิงเซียวแทบจะทับคิ้วเขาพัง
ไม่นะ ตอนนี้โรงพยาบาลบ้ารักษาความปลอดภัยแย่ขนาดนี้แล้วเหรอ?
เขาหันไปหยิบโทรศัพท์ ให้แผนกต้อนรับเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา