ฉือเฟิงเซียวโกรธจนหน้าหล่อๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว "ไม่ได้ด่าจนเข็ดใช่มั้ย? พวกมันจะถอยไปแล้วแท้ๆ ยังจะไปแหย่มันอีก!"
เซี่ยเจินเจินหน้ากระดาษ พูดอย่างดื้อรั้น "แล้วฉันจะนั่งรอความตายหรือไง ฉันก็แค่อยากไล่มันไป!"
"ดูสิ มันไล่ไปหรือเปล่า!"
"ฉัน!" เซี่ยเจินเจินกัดปากอย่างน้อยใจ "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันจะเป็นแบบนี้!"
เซี่ยซินเยว่รีบออกมาช่วย "ขอโทษนะคะพี่ฉือ เจินเจินแค่กลัวเกินไป เธอไม่ได้ตั้งใจ เจินเจินเธอก็เหมือนกัน ครั้งหน้าไม่มั่นใจก็อย่าทำอีก"
"ฉือเฉี่ยนทำได้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ฉันตรงไหนสู้เธอไม่ได้!"
"แค่ประโยคที่เธอพูดออกมา เธอก็สู้เธอไม่ได้แล้ว" ลั่วจื่อฉวนรับกิ่งไม้หนามาจากฉือเฟิงเซียว แล้วจับไว้ในมืออย่างเฉยเมย "ตอนนี้คิดหาทางเอาตัวรอดดีกว่า"
[เซี่ยเจินเจินไม่ได้ก่อเรื่องสักวันมันจะไม่สบายตัวใช่มั้ย?]
[ชาแล้ว ชาแล้ว อธิษฐานต่อฟ้าให้เฉี่ยนเป่ารีบมาเถอะ ชีวิตพี่ชายฉันฝากไว้กับเธอแล้ว!]
[อ้ากกก ฉันเห็นเครื่องบินเหยี่ยวของเฉี่ยนเป่าแล้ว!!]
[เครื่องบินเหยี่ยวอะไรกันวะ 55555]
ในตอนนั้นเอง หมาป่าไนก็พุ่งเข้าใส่
ใครทำใครก็ต้องรับผิดชอบ มันจะเอาเรื่องเฉพาะพี่น้องตระกูลเซี่ยเท่านั้น
แต่สองคนนั้นหลบซ่อนอยู่หลังฉือเฟิงเซียวและลั่วจื่อฉวนไม่ยอมออกมา พวกเขาจะไม่ให้หมาป่ากัดก็ต้องออกโรงสู้
ฉือเฟิงเซียวและลั่วจื่อฉวนยกกิ่งไม้โบกไปมาอย่างแรงเพื่อกันไม่ให้หมาป่าไนเข้ามาใกล้และกัดพวกเขา