องค์หญิงร่างใหญ่สูงโย่งเอามือปิดหน้าเดินเข้ามา บีบชายกระโปรงที่ไม่มีอยู่จริง แล้วทำเสียงแหบแหลมพูดว่า "สวัสดีทุกคน ฉันคือฉือเฉี่ยน"
ฉือเฉาเซิงยกมือกุมหน้า
แขกเหรื่อ: "..."
ฉือลี่เซิน: "..."
เขาแทบจะหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า "ไอ้สาม วันดีๆ แบบนี้ อย่าบังคับให้ฉันตบตาที่จุดที่เรามีความสุขที่สุดเลย"
ฉือเฟิงเซียวกลับมาเป็นปกติในหนึ่งวินาที หัวเราะแห้งๆ สองที "ฮ่าๆ แบบนี้ก็โดนจับได้อีก สิน่า ใช่ ฉันไม่ใช่ฉือเฉี่ยน"
แขกเหรื่อ: "..." เรื่องแบบนี้ต้องดูอีกเหรอ พวกเขาไม่ได้ตาบอดหูหนวกสักหน่อย
"ฉือเฉี่ยนไปไหน" ฉือลี่เซินทำหน้าตายถาม
"เดี๋ยวก็มา"
"เดี๋ยวคือเมื่อไหร่"
ฉือเฟิงเซียวคิดในใจ อย่างน้อยก็ต้องรอให้หาเจอเต่าก่อนล่ะมั้ง
ตอนนี้เอง เสียงของฉือเฉี่ยนก็ดังมาจากด้านหลัง "น้าๆ ฉันมานี่แล้ว ฉันมานี่แล้ว! นายไม่ถูกจับได้ใช่ไหม?!"
ฉือเฟิงเซียว: สายไปแล้วสิจ๊ะหนู
ทุกคนหันขวับไปพร้อมกัน
ก็เห็นเด็กสาวตัวน้อยใส่ชุดเจ้าหญิงประกายดาว น่ารักและซุกซน...
ขี่หมูซิ่งอ้อมน้ำพุ กำลังวิ่งมาอย่างสุดชีวิต
บนหัวหมูตัวนั้น ยังมีโบว์ผูกอยู่ด้วย
ทุกคน: ???
ฉือลี่เซินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สีหน้าก็ยังคงเรียบเฉยไม่รั่วไหล
เขาไม่ช้าก็เร็วจะต้องสั่งพ่อครัวย่างหมูตัวนี้ซะ
[ช่วยด้วยยย เธอขี่หมูมาได้ยังไงเนี่ย!!]
[ท่าน้องเฉี่ยนขี่หมูท่าทางชำนาญมาก ไม่ใช่ครั้งแรกแน่นอน พูดตรงๆ เลย เธอทำแบบนี้ที่บ้านทุกวันใช่ไหม]