แถมเขาก็ไม่ค่อยสนิทกับพี่น้องคนอื่นๆ หรอก อยู่ตัวคนเดียวเหมือนหมาป่าเดียวดาย
ฉือเสี่ยวเฉี่ยนถ้าไปเจอเขาเข้า มีหวังโดนจับไปต้มยำแน่นอน
ฉือเฉาเซิงกำลังจะเอ่ยเตือนฉือเฉี่ยนสองสามคำ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ขาวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
เขาบอกให้ฉือเฉี่ยนรอแป๊บหนึ่ง แล้วหันไปรับสาย
"ว่าไง? จัดบ้านเสร็จหรือยัง?"
"ยัง ๆ ใกล้เสร็จแล้วล่ะ" ฉือเฟิงเซียวพูดเร็วปรื๊อ "เฉี่ยนเป่าไม่อยู่ข้างนายใช่ไหม? เรื่องที่จะพูดต่อไปให้เธอได้ยินไม่ได้เด็ดขาด"
ฉือเฉาเซิงหันไปมองฉือเฉี่ยนที่ยืนอยู่หน้าตู้ปลา "อือ พูดมาได้"
ฉือเฟิงเซียวสูดหายใจลึก "เรื่องที่ฉันจะบอกตอนนี้มันเรื่องใหญ่ เกี่ยวกับงานวันเกิดของเฉี่ยนเป่าว่าจะจัดได้ราบรื่นหรือเปล่า"
"พูดมา" ฉือเฉาเซิงสีหน้าเริ่มเคร่งเครียด
"เต่าในบ่อขอพร...หายไปแล้ว"
"...หา?"
ฉือเฟิงเซียวคว้าผมตัวเอง "เหมือนมันแหกคุกออกจากบ่อไป เราเปิดกล้องวงจรปิดดูแล้วก็หามันไม่เจอว่าหายไปไหน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบตัว"
"พี่สอง ว่าไงดี เฉี่ยนเป่าจะร้องไห้ตายไหมเนี่ย?"
ฉือเฉาเซิงรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ใหญ่แล้ว กำลังคิดหาทางอยู่
ฉือเฟิงเซียวตัดสินใจ "ตอนนี้มีอยู่ทางเดียวเท่านั้น"
"อือ?"
"นายหน่วงเฉี่ยนเป่าไว้ อย่าเพิ่งให้เธอกลับบ้าน ถ้าถึงวันเกิดเธอ ฉันจะปลอมเป็นเต่าไปนั่งในบ่อหลอกเธอเอง...ฮัลโหล? พี่สอง??"
ฉือเฉาเซิงกดวางสายแบบไม่สีหน้าไม่แสดงอารมณ์
เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าน้องชายคนที่สามสมองมีปัญหา
คิดได้ยังไงเนี่ย
แต่ที่เต่าตัวโปรดของฉือเสี่ยวเฉี่ยนหายไป มันก็จัดการยากอยู่เหมือนกัน