เจียงเฮออวี่เห็นเธอหน้าตาดูเด็ก ตอนที่จากไปคงอายุแค่สิบกว่าๆ น่าจะน่าสงสารอยู่
ยังไม่เคยได้กินของดีๆ อะไรเลย
ถึงแม้ตัวเขาเองก็ไม่เคยเหมือนกัน
เขารู้สึกสงสารขึ้นมา "ฉันช่วยชิมให้ก็ได้นะ แค่เธอรู้รสชาติก็พอใช่ไหม?"
"ใช่เลย" ฉือเฉี่ยนจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยอยากรู้เลยซื้อมาหนึ่งกระป๋อง ยังไม่ทันได้เปิด ก็โดนลุงสามโยนทิ้งซะแล้ว เอ๊ะ
"อันนี้ง่าย ฉันช่วยเธอเอง" เจียงเฮออวี่พูด "นอกจากนี้ยังมีอย่างอื่นอีกไหม?"
ฉือเฉี่ยน: "ฉันยังมีบันทึกสังเกตชีวิตประจำวันหนึ่งพันห้าร้อยตัวอักษรที่ยังไม่ได้เขียน"
เป็นตาที่สั่งให้เธอเขียนคนเดียวด้วย ตอนปิดเทอมต้องส่ง
"ฉันเขียนให้เธอเอง" เจียงเฮออวี่ตอบตกลง
ฉือเฉี่ยนฟังแล้วตาก็สว่างวาบ "พูดจริงนะ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเธอ ฉันก็รู้สึกเหมือนเจอกันเป็นชาติก่อน เพื่อนที่ดีต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ช่วยเขียนบันทึกให้มันสมเหตุสมผลแค่ไหนกัน!"
น้องชายคนนี้คนยังดีๆ เนอะ!
เจียงเฮออวี่โดนลูกหลอกล่อของเธอตบจนมึน ปลายหูเริ่มแดง "เพื่อนที่ดีเหรอ?"
"ใช่สิ!" ฉือเฉี่ยนพูดด้วยความมั่นใจ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราก็เป็น sister ต่างพ่อต่างแม่กัน! ต่อไปมีเนื้อให้ฉันกิน ก็มีจานให้เธอล้าง! ฉันกินของอร่อย เธอกินของขม! เราเป็นใครกับใครกันล่ะ!"
จะหาคนโง่ยอมช่วยเขียนการบ้านให้ได้นั้นไม่ใช่ง่ายๆ
ต้องดูแลอย่างดี!
เจียงเฮออวี่หน้าขาวๆ แดงตามไปด้วย หัวก็มึนๆ งงๆ