ฉือเยี่ยนลิ่วสงสัย: "กลิ่นอะไรน่ะ? เป็นไปไม่ได้นะ ฉันตั้งใจเอาน้ำหอมอบกลิ่นไว้เลย"
ฉือเฉี่ยนวางมือทั้งสองลงบนหน้าท้อง หลับตาแล้วพูดอย่างพึงพอใจ: "กลิ่นเงินไงล่ะ"
ฉือเยี่ยนลิ่วยิ้ม: "เธอชอบก็ดีแล้ว"
เขาว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องชอบสไตล์นี้
ดีที่ไม่ได้ฟังคำพูดไร้สาระของหรงฉี ไปทำอะไรแนวองค์หญิงสไตล์ชมพูหวานแหวว
ดูแล้วไม่ปกติเอาซะเลย
ห้องถัดไป ฉือเฟิงเซียวที่หลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกพลิกไปพลิกมาอย่างกระสับกระส่าย
น้องหกมันจนขนาดนั้นเลยเหรอ?
ขนาดเตียงยังไม่ยอมซื้อ
จะให้เขานอนยังไงคืนนี้เนี่ย??
วันรุ่งขึ้น ฉือเฟิงเซียวที่นอนไม่หลับทั้งคืน เดินออกมาด้วยหัวทรงรังนก ไปปลุกฉือเฉี่ยน
แต่เขากลับเห็นอะไร?
เด็กบ้านเขานอนอยู่ในโลงแก้ว สีหน้าสงบนิ่งราวกับจากไปแล้ว
จากไปแล้ว
แล้ว
ฉือเฟิงเซียวสะดุ้งเฮือก รีบหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปถ่ายวิดีโอ ส่งไปในกลุ่มแชทของครอบครัว
แล้วก็...
จากการกระทำของฉือเยี่ยนลิ่วที่ให้ฉือเฉี่ยนนอนในโลง ครอบครัวทั้งบ้านก็รุมกันตำหนิและวิพากษ์วิจารณ์เขานานกว่าหนึ่งชั่วโมง
สุดท้ายก็มีมติเป็นเอกฉันท์—
ไม่เปลี่ยนเตียง
ก็เปลี่ยนเขา
ฉือเยี่ยนลิ่วรู้สึกหงุดหงิดใจ เฉี่ยนจื่อของเขานอนสบายจะตาย รูปแบบจะสำคัญกว่าความสบายอีกเหรอ?
ไม่เข้าใจคนพวกนี้เลย
ตอนกินข้าวเช้า ฉือเฉี่ยนได้รู้ว่าลุงรองคนสุดท้องรู้สึกหดหู่
เธอกะพริบตาอย่างงงงวย: "เปลี่ยนเตียง? เปลี่ยนทำไมล่ะ? ไม่เปลี่ยนไม่เปลี่ยน ฉันนอนสบายจะตาย"