พ่อบ้านหนานตื่นเต้น: "คุณหนูเล็ก เพื่อมัน คุณสุดท้ายก็กลายเป็นคนที่ไม่เหมือนตัวเอง! ผมไม่เคยเห็นคุณเสียการควบคุมแบบนี้มาก่อน!"
ฉือเฉี่ยนเจ็บปวด: "ไอศกรีมแก้วนี้ ใครเลียเป็นต้องโดนพิษ! มันทำให้ใจฉันแตกสลายไร้ร่องรอย และทำให้ฉันกลายเป็นคนที่ตัวเองเกลียดที่สุดในตอนแรก!"
"คุณหนูเล็ก!"
"ลุงหนาน!"
คู่หูที่เข้าใจกัน!
"แค่นี้ๆ" ฉือลี่เซินพูดแทรกเสียงเย็นชา "พวกเธอเล่นละครน้ำเน่าอะไรกันอยู่?"
"ฉือเฉี่ยน เอาไอศกรีมในมือเธอส่งมา"
ฉือเฉี่ยนกัดหัวไอศกรีมคำโต เคี้ยวๆ แล้วกลืนลงไป "ตา หนูกินหมดแล้ว!"
ฉือลี่เซิน: "..."
"พรุ่งนี้ขนมขบเคี้ยวของเธอไม่มีแล้ว" พูดจบเขาก็เดินจากไปโดยเอามือไพล่หลัง
ฉือเฉี่ยนตกใจจนเกือบทำไอศกรีมที่เหลือร่วง "ตา! มีเรื่องคุยกันได้ ตุ๊บ!"
เจียงจู๋จื้อกลั้นหัวเราะ พูดกับเธอ: "คุณหนูเล็ก ลงมาเถอะ ปีนอยู่บนนั้นไม่ปลอดภัย"
ฉือเฉี่ยนห่อเหี่ยวลงมา พร้อมกัดเปลือกไอศกรีมอย่างแค้น
ก็ต้องโทษเจ้าสิ่งเล็กๆ นี่ ที่ทำตัวเย็นชาใส่เธอ ยั่วเย้าเธอสารพัด จนทำให้เธอทำผิดที่ผู้หญิงทุกคนต้องเคยทำ
ความเย้ายวนที่ต้องสาปของแก คือความผิดที่ริมฝีปากฉันก่อ:)
ที่เส้นชัยของสนามแข่ง ยังไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนไหนมาถึง
เหล่าพ่อครัวที่เป็นผู้ชมต่างตื่นเต้น: "เสี่ยวเซียงเตะต้าเฮยกระเด็น เข้าที่ห้า! สำหรับหมูตัวหนึ่ง แปลว่าเนื้อมันต้องมีมันเยอะแค่ไหนกัน!"