โอ้ย น้องสาวสวยจัง!
มันรู้สึกว่าตัวเองหายดีแล้ว!
เจ้าเส้นข้าวเหนียวขาวสว่างลุกขึ้นยืน เดินก้าวเล็กๆ อย่างสง่างามมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉือเฉี่ยน
ฉือเยี่ยนลิ่วคว้าฉือเฉี่ยนเข้ามาบังไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ
เจ้าเส้นข้าวเหนียวขาวก็อ้อมไปทางด้านหลังเขาเพื่อหาฉือเฉี่ยน
ฉือเยี่ยนลิ่วขวางอีก มันก็ยังคงอ้อมต่อไป
"หรงฉี ดูแลแมวของคุณหน่อย"
หรงฉีลุกขึ้นยืน คายเศษหญ้าในปากทิ้ง "พี่ฉือ วางใจได้เลย เป่าตัวน้อยของผมไม่ทำร้ายคนก่อนหรอก มันอาจจะแค่คิดว่าพวกคุณเป็นของเล่นใหม่..."
ยังพูดไม่ทันจบ เจ้าเส้นข้าวเหนียวขาวก็ "ปั้ง" ฟุบลงข้างเท้าฉือเยี่ยนลิ่ว แล้วใช้หางฟูฟางไปเขี่ยมือน้อยๆ ของสาวน้อยที่อยู่ข้างหลังเขา
แถมยังเบิกตากลมโตใสซื่อราวกับตุ๊กตามองมาทำตาแบ๊วใส่มัน
"อู้วว์~"
หรงฉี: "?"
ฉือเยี่ยนลิ่ว: "...แน่ใจนะ?"
หรงฉีหน้านิ่งไปทันที "มึ...มันอาจจะเล่นเหนื่อย เลยอยากนอนพักสักพักก็ได้ ปกติมันเป็นแมวที่หยิ่งผยอง ไม่สุงสิงกับใครง่ายๆ แบบนั้น พี่เข้าใจใช่ไหม?"
พอพูดจบ มือของฉือเฉี่ยนก็ถูกหางเจ้าเส้นข้าวเหนียวขาวดึงเบาๆ
เธอไม่ทันตั้งตัว ก็ซบหน้าลงไปบนหัวนุ่มๆ ของมันทั้งตัว ใบหน้าจมเข้าไปในขนฟูๆ
เจ้าเส้นข้าวเหนียวขาวฉวยโอกาสยกอุ้งเท้าทั้งสองข้างกอดเธอไว้แน่น เหมือนกอดตุ๊กตาสุดที่รัก แล้วเอาหน้าซุกไซ้ไปมาบนตัวเธอ
ฉือเฉี่ยนถึงกับงงไปเลย
ฉือเยี่ยนลิ่วมองแล้วแทบไม่อยากมอง "...หยิ่งผยอง ไม่สุงสิงกับใครง่ายๆ งั้นเหรอ?"
หรงฉี: "...มัน...มันแค่อดทนกับของเล่นใหม่เท่านั้นแหละ พอเล่นเบื่อๆ มันก็...ก็จะกลับไปหยิ่งเหมือนเดิม..."