[หืม?? เจ้าเจ้าหญิงคริเคชาซากับแม่มดทะเลลึกน่ะ ปล่อยทิ้งแบบนี้เลยเหรอ!]
[แบบนี้ก็ไปเชื่อมกับที่เธอเพิ่งพูดมั่วกับหนุ่มหล่อเมื่อกี้ได้อีกนะ เก่งจริงๆ]
[น้องเจียซูก็เชื่ออีกแล้ว ฉันรู้สึกผิดแทนเฉี่ยนเป่าขึ้นมาจริงๆ]
[นกอินทรีแบบที่คาบอาหารมาเลี้ยง แล้วยังนวดแป้งให้ได้นี่ หาเลี้ยงจากที่ไหนได้บ้าง? ฉันต้องการมาก]
“ถึงซะที!” เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้
กู้ฮว่าและคนอื่นๆ วิ่งหอบแฮ่กๆ เข้ามา ขาทั้งสองข้างสั่นเป็นเจ้าเข้า
พวกเขาตามรอยเท้านกกระจอกเทศมาแทบเอาชีวิตไม่รอด เพื่อให้ทันก่อนฟ้ามืด
“ข้างหน้ามีทะเลสาบ!” หลิงเฉียนเห็นทะเลสาบน้ำเต้าข้างหน้า ก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างหนัก
ตลอดทางที่วิ่งมา น้ำในตัวพวกเขาหมดไปนานแล้ว กระหายจนคอแห้งผาก ริมฝีปากแตกกร้าน ถ้าไม่รีบเติมน้ำก็คงต้องตายคาที่
พอเห็นทะเลสาบแบบนี้ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง?
พวกเขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งไปที่ริมทะเลสาบ ใช้มือวักน้ำขึ้นมาดื่ม
ฉือเฉี่ยนนึกขึ้นได้ ก็หันไปมองคุณน้า
ฉือเฟิงเซียวก็สีหน้าเปลี่ยนไปมาหลายอาน อยากหัวเราะแต่กลัวบุญจะหลุด
เสิ่นเจียซูเอะอะโวยวาย: “ปะป๊า เมื่อกี้เราเพิ่งอาบน้ำในนั้นไป แล้วแบบนี้พวกเขาก็เท่ากับกินน้ำอาบของเราใช่มั้ย?”
เสิ่นจิ้งสะดุ้งเฮือก รีบเอามือปิดปากลูกชายทันที
ลูกรัก เรื่องแบบนี้พูดต่อหน้าคนไม่ได้นะ
แต่พวกเขาก็ได้ยินไปแล้ว
หลิงเฉียนประคองต้นไม้แล้วอ้วกออกมา
เซี่ยเจินเจินพ่นน้ำออกมาหนึ่งคำ แล้วหมอบลงกับพื้นแหวะๆ ไม่หยุด
กู้ฮว่ากับเซี่ยซินเยว่สีหน้าแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่ลองมองดีๆ ริมฝีปากทั้งคู่กำลังสั่นเทา
ลั่วฟานโชคดีหน่อย ตอนจะไปโดนลั่วจื่อฉวนรั้งตัวไว้ เลยรอดตัวไปได้