ฉือเฉี่ยนแอบยัดเยลลี่เข้าปากสองสามลูก ฉวยจังหวะที่พ้นสายตาของเหล่าลุง ได้ขโมยกินคำนึงก็ถือว่าคุ้ม
พอเห็นคนเดินสวนมา เธอถึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีภารกิจต้องทำ แต่ก็วางขนมในมือไม่ลง
ระหว่างแอบกินกับยื่นมือไปขวาง...
เธอเลือกใช้ขาขวาง
ฉือเฉี่ยนยกขาสูง "ฉึ่บ" หนึ่งทีฟาดลงบนกำแพง พอดีกับเส้นทางของอีกฝ่ายพอดี
ถึงขาจะไม่ยาว แต่ก็สะดุดตาสุด ๆ
อีกฝ่ายเบิกตากว้างเล็กน้อย จ้องฉือเฉี่ยนอย่างงงงวย
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ พี่เฉี่ยนกำลังทำอะไรเนี่ย!!!]
[หนุ่มหล่อฝั่งตรงข้าม: ทุกคนที่รัก ใครจะไปเข้าใจ อยู่ดี ๆ เดินอยู่บนถนน โดนคนขาขวาง!]
[ตลกจะตาย น้องเฉี่ยนยกขามาไม่ทันสูงเท่าเขาเลย ยังจะมาลอกเลียนแบบคนอื่นอีก!!]
[เธอนี่มันช่างโชว์ของเก่งจริง ๆ]
ภาพสดถูกถ่ายทอดไปยังจอในห้องรับรอง
พอเห็นภาพนี้ ฉือเฟิงเซียวแทบอยากเอามือปิดหน้า
ใครสอนให้เธอทำแบบนี้วะเนี่ย??
รอบนี้ให้เธอท้าทายความกล้าของตัวเอง ไม่ใช่ให้ไปท้าทายจุดขำของคนอื่นนะ!
ฉือเฉี่ยนไม่รู้สึกว่าตรงไหนตลกเลยสักนิด
เธอยกขาสูงด้วยฝีมือจริง ๆ ดูสิ มาตรฐานปึ้ง สะดุดตาสุด ๆ
เดี๋ยวพอเธอพูดบทออกมา ต้องเท่จนไม่มีใครเทียบได้แน่นอน
แต่พอฉือเฉี่ยนลองหดขากลับ เธอถึงเพิ่งรู้ว่าตอนออกแรงไปเมื่อกี้มันมากเกินไป จนสะโพกเคล็ดไปแล้ว
ขยับไม่ได้
ช่างมันเถอะ เลิกก็เลิก
ฉือเฉี่ยนคงท่าทางแบบนั้น แล้วถามคนที่ซวยที่ยืนอยู่ตรงหน้า "เจ็ดร้อยบาท สวัสดี ทานข้าวเย็นหรือยัง?"
เผยเยี่ยนฮุยมองฉือเฉี่ยนอย่างเหม่อลอย ราวกับหนุ่มน้อยผู้ดีที่เดินอยู่ดี ๆ โดนอันธพาลขวางทาง